Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2007

Βοηθήστε να σώσουμε τον Σάκη!

Δυστυχώς εκτός από τα καλά νέα, υπάρχουν και δυσάρεστα...
Αντιγράφω από το blog του iPodcrates τα παρακάτω (με συγχωρείς και για την καθυστέρηση του ποστ iPodcrates...)



Απευθύνομαι σε όλους εσάς που διαβάζετε τον blog μου εδώ και καιρό, για ένα πολύ σοβαρό θέμα που με αφορά άμεσα γιατί πρόκειται για την ζωή ενός φίλου, συμμαθητή, συντοπίτη, γείτονα απο τα παιδικά μας χρόνια στην Ελλάδα, αλλά και συνοδοιπόρου στην Σουηδία εδώ και 30 χρόνια. Ζητάω την βοήθεια σας, ειδικά των Ελλήνων «συνμπλόγκερς» που γνωρίζω ότι είναι ευαίσθητοι σε θέματα που αφορά άλλους συνανθρώπους μας και κινητοποιούνται άμεσα.

Διαδώστε την προσπάθεια που κάνει ό αδερφός του Σάκη αλλά και οι φίλοι του, να προστατέψουν την ζωή του αλλά και τα ατομικά του δικαιώματα, απέναντι στον Δήμο Στοκχόλμης και του Δημοτικού διαμερίσματος Farsta που τα καταπατεί παράφορα.
Το ιστορικό εν συντομία, σε μετάφραση από το επίσημο blog που εχθές ξεκίνησαν ο αδερφός και οι φίλοι του Σάκη.

« Ο Σάκης Βαγιάτας, κάτοικος Στοκχόλμης από το 1978 ξυλοκοπήθηκε άγρια χωρίς ιδιαίτερο λόγο στις 22 Δεκεμβρίου του 2006 ( στην Στοκχόλμη ) και βρίσκεται μέχρι σήμερα , 10 μήνες μετά σε κώμα.
Ο δράστης καταδικάστηκε σε 1,5 χρόνια φυλάκιση και πρόστιμο 50.000 κορονών. Ο δικηγόρος του δράστη, (γνωστός από άλλη δίκη σε σχέση με την Ελλάδα με δράστη ένα άλλο Σουηδό που η Ελλάδα θέλει να καταδικάσει για τον άγριο ξυλοδαρμό ενός Έλληνα στην Κώ) έκανε έφεση για να αφεθεί ο δράστης ελεύθερος.
To δημοτικό διαμέρισμα Fasta του Δήμου Στοκχόλμης, αποφάσισε να στείλει τον Σάκη στον σπίτι του, παρά τις ρητές αντίθετες αποφάσεις των γιατρών τόσο του Πανεπιστημιακού νοσοκομείου Karolinska αλλά και του νοσοκομείου Dandery.
To νοσοκομείο χρονίων νόσων-Utterns Sjukhem, όπου ο Σάκης βρίσκεται κατάκοιτος τώρα, είναι επίσης ενάντια στην απόφαση του δημοτικού διαμερίσματος Farsta. Πιθανή μεταφορά του Σάκη απο το νοσοκομείο χρονίων νόσων στο σπίτι του, συνεπάγεται άμεσο κίνδυνο για την ζωή του. ( o Σάκης εκτός από τους φίλους του και τον αδερφό του που πρόσφατα μετακόμισε στην Σουηδία από την Ελλάδα, δεν έχει κανέναν άλλον να τον προσέχει και χρειάζεται επιστημονική φροντίδα 24 ώρες το εικοστετράωρο)
Ενάντια στην απαράδεκτη απόφαση έχει ασκηθεί έφεση και η απόφαση για την τύχη του Σάκη βρίσκεται στα χέρια του διοικητικού δικαστηρίου (νομού) (δικαστήριο στο οποίο προσβάλλονται αποφάσεις της δημόσιας διοίκησης σε πρώτο βαθμό).
Διαμαρτυρόμαστε έντονα για αυτήν την μεταχείριση του θύματος Σάκη και απαιτούμε να του δοθεί επιστημονική ιατρική φροντίδα και να αποδοθεί δικαιoσύνη και ο δράστης να τιμωρηθεί σύμφωνα με τον νόμο!»

Σαν πρώτο βήμα θα πρέπει όλοι να υπογράψουμε στην λίστα που υπάρχει γιαυτόν τον σκοπό στο διαδύκτιο.

http://www.namninsamling.se/index.php?sida=2&nid=1257
Για όσους δεν ξέρουν σουηδικά, γράψτε το όνομα σας στο κενό που υπάρχει κάτω από την λέξη «Namn» (κάτω από την φώτο της κοπέλας) και πατήστε το «skriv under». Να γράφεται και την χώρα διαμονής σας με ένα κόμμα δίπλα στο όνομα. Για να δείτε την λίστα των υπογραφών πατήστε στα αριστερά το «Namn» και πατήστε το «Forum» αν θέλετε να αφήσετε και κάποιο σχόλιο. Σχόλια μπορείτε να άφησετε και στο blog, αν και είναι στα Σουηδικά.

Υπάρχει και το animated banner, που μπορείτε να βάλετε στην σελίδα σας όσοι θέλετε με link στο blog του Σάκη, που σύντομα πιστεύω να ανέβει κείμενο στα Αγγλικά και στα Ελληνικά.

Οι εξελίξεις τρέχουν αυτή την στιγμή. Θα επανέλθω με νεότερα και με τυχόν e-mail των Σουηδικών αρμόδιων υπηρεσιών.

Σας παρακαλώ βοηθήστε όλοι σας με όποιο τρόπο μπορείτε!
Πρέπει να σώσουμε τον Σάκη!

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2007

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό άτομο.
Δεν θεωρώ καν ότι είμαι κάτι το special ή ότι κάποιος μπορεί να ξεχώριζε εμένα μέσα από ένα πλήθος άλλων ατόμων.
Περίεργο θα πεις, αλλά το θεωρώ λογικό μιας και τα παραπάνω πηγάζουν από τον συνδιασμό χαμηλής αυτοπεποίθησης και απαισιοδοξίας που με διέπουν (είμαι σίγουρη ότι χρησιμοποίησα τουλάχιστον μία από αυτές τις λέξεις λάθος... oops! και άλλο κρούσμα χαμηλοαυτοπεποίθησης!)

Στο να αναπτυχθούν αυτά τα συναισθήματα βοήθησε κιόλας το ότι έψαχνα πτυχιακή από τον Μάιο και δεν έβρισκα.
Εντάξει, κακά τα ψέματα, ευκαιρίες υπήρχαν και θέματα πτυχιακών, αλλά εγώ ήμουν επιλεκτική. Ήθελα να αφορά ένα συγκεκριμένο μέρος του μεταπτυχιακού μου και επίσης να είναι σε κάποια εταιρία (ναι, δεν έμπλεξα τις λέξεις "πτυχιακή" και "πρακτική", ακόμα για πτυχιακή μιλάω).
Σκέφτηκα να το κάνω σε εταιρία γιατί εκτός βέβαια ότι πληρώνεσαι (ας μην είμαστε υπεράνω), το κυριότερο ήταν ότι θα είχα κάτι να γράψω στο "'work experience" section του βιογραφικού (γιατί όπως είπα και στο προηγούμενο ποστ μου, είναι άδειο), αλλά επίσης υπάρχει η δυνατότητα βεβαίως να σε κρατήσουν μετά, αλλά και στο κάτω-κάτω της γραφής, αποκτάς και άλλη εμπειρία όταν δουλεύεις σε εταιρία από το να κάνεις την πτυχιακή σου μέσα στην σχολή.

...

Οι μέρες που λες περνούσαν και δεν λάμβανα καμία απάντηση από τις εταιρίες στις οποίες είχα κάνει αίτηση. Δεν είναι ότι λάμβανα αρνητικές, απλά δεν λάμβανα καμία απολύτως απάντηση (εντάξει, μου είχε στείλει μια κάτι πτυχιακές σχετικές με το master μου, αλλά δεν με ενδιέφεραν δυστυχώς - ή ευτυχώς όπως αποδείχτηκε-).
Το να μην σου απαντούν είναι τελείως βλακεία για τον λόγο του ότι δεν ξέρεις αν σε απέρριψαν ή αν επεξεργάζονται την αίτησή σου (συμφοιτητής έλαβε απάντηση από εταιρία μετά την πάροδο... τριών μηνών!!! για κάτσε ρε φίλε...). Μεγάλο πρόβλημα από ό,τι καταβαίνεις, καθώς δεν ξέρεις αν θα πρέπει να συνεχίσεις να στέλεις email με αιτήσεις, να περιμένεις να σου απαντήσουν ή πηδήξεις από τον 9ο (λέμε τώρα :D )...
Έφτασε που λες Οκτώβρης και βρισκόμουν χωρίς πτυχιακή. Είχα αρχίσει και στεναχωριόμουν πολύ εννοείται, γιατί σε κάτι τέτοιες φάσεις σε πιάνει το "ρε γμτ... μήπως είμαι άχρηστο?". Στην απελπισία μου (κυριολεκτικά), έστειλα email στον co-ordinator του προγράμματος λέγοντάς του τι περίπου με ενδιαφέρει να κάνω και αν υπάρχει κάποιος καθηγητής που θα τον ενδιέφερε να με αναλάβει. Κλείσαμε ένα meeting οπότε και εγώ με μισή καρδιά βέβαια (επειδή δεν είχα βρει κάποια εταιρία και πήγα στην σχολή την οποία είχα απορρίψει στην αρχή) περίμενα να περάσουν οι ημέρες για αυτήν την συνάντηση, μπας και κλείσω με το θέμα της πτυχιακής και ηρεμήσω και εγώ λιγάκι το κακόμοιρο.

Ώσπου μια ωραία πρωία στην δουλειά είδα μια αναπάντητη στο κινητό μου. "Ε, η μαμά μου θα είναι πάλι" σκέφτηκα και πάτησα βαριεστημένα να δω ποιος με είχε πάρει. Πάγωσα όταν είδα το αποθηκευμένο νούμερο και τριπλοτσέκαρα για το αν όντως με είχε πάρει τηλέφωνο αυτός ή αν καταλάθος είχα πατήσει κάτι άλλο και είχε βγει το νούμερό του.
Με χέρια που έτρεμαν και καρδιά που είχε πιάσει τα 0-100 σε 1 nanosec, σκεφτόμουν: "Αποκλείεται να με πήρε τηλ. Κάτσε να το δούμε πάλι σιγά-σιγά... Μενού... Μητρώο κλήσεων... Αναπάντητες κλήσεις... σκατά! το όνομά του είναι πρώτο! τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? να πάρω τηλ? και αν έχασα την ευκαιρία μου? ΑΙΑΙΑΙ!!!".
Αφού το παραπάνω έγινε κάμποσες φορές, πήγα στην κουζίνα στην δουλειά και πήρα τηλέφωνο.
"Γειά σας, μόλις είδα μια αναπάντητη από το νούμερό σας..."
"Καλησπέρα Nenyaki, ονομάζομαι Lalalalala Lalalalalisson και σας τηλεφωνώ από την Ericsson σχετικά με μία αίτηση που είχατε κάνει περίπου έναν μήνα πριν..."
Μου κόπηκαν τα πόδια. Κλείσαμε συνέντευξη για μερικές ημέρες μετά.

...

Η περιβόητη ημέρα έφτασε. Πήρα μίνι-άδεια από την δουλειά και ξεκίνησα για την συνέντευξη. Δεν μπορώ να πω, στο κτίριο της Ericsson δεν μπαίνεις ούτε με σφαίρες. Στην υποδοχή δήλωσα ποιον θέλω να συναντήσω και το υπέγραψα κιόλας. Μετά από αυτό, ειδοποίησαν τον τυπά και ήρθε και με πήρε. Το γελοίο της υπόθεσης είναι ότι όση ώρα κυκλοφορούσα στο κτήριο, κουβαλούσα μαζί μου ένα ταμπελάκι που έγραφε το όνομά μου και ότι... συνοδεύομαι! Ένοιωσα για λίγο σαν τα παιδάκια που τα στέλνει η μαμά τους να ταξιδέψουν με το αεροπλάνο μόνα :)
Η συνέντευξη που λες κράτησε 1+1/2 ώρα. Ο τυπάς ειλικρινά μου έβγαλε το λάδι στις ερωτήσεις. Στο τέλος μου είπε ότι η συνέντευξή μου ήταν πολύ καλή και ότι θα με ενημέρωνε την ίδια ημέρα ή την επόμενη για τα αποτελέσματα, καθώς ήμουν από τους τελευταίους που πήραν συνέντευξη. Εγώ από την μεριά μου ευχήθηκα να άξιζε τον κόπο η όλη ανάκριση...

...

Γύρισα στο γραφείο και σκεφτόμουν στον δρόμο όλα τα 'χαζά' που είχα πετάξει στην συνέντευξη, μαλώνοντάς με που έλεγα ό,τι πραγματικά σκεφτόμουν και όχι πράγματα τα οποία θα ήθελε να ακούσει ένας που σου παίρνει συνέντευξη. Δεν είχα ετοιμάσει και καμία απάντηση ούτε καν στις ερωτήσεις που ξέρεις ότι "πέφτουν" πάντα, γιατί ήξερα ότι θα κολλούσα άσχημα προσπαθώντας να θυμηθώ το τι είπα προετοιμάσει. Άρα είπα θα πάω και θα λέω ό,τι μου έρθει, εύχοντας να εκτιμήσει την ειλικρίνειά μου (!!!).
Ένα παράδειγμα είναι ότι στην κλασσική ερώτηση "πες μου μερικά αρνητικά σου" του απάντησα ότι δυστυχώς δεν μπορώ να αρνηθώ το Ελληνικό μου DNA και ότι κάνω τα περισσότερα πράγματα την τελευταία στιγμή. Η χαζή αντί να το σταματήσω εκεί (μιλάω και πολύ η άτιμη) του είπα ότι μπορεί αν έχω ένα deadline σε 2 μήνες, τον πρώτο μήνα να μην κάνω -περίπου- τίποτα, αλλά να τσακιστώ και να κάνω τα πάντα τον επόμενο και να έχω τα πάντα έτοιμα στο deadline.

Στην δουλειά μετά από αυτό δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ καθόλου. Είχα το κινητό ανάμεσα στο πληκτρολόγιο και την οθόνη και το κοιτούσα ανά 2 secs. Σκεφτόμουν κιόλας ότι για να το πάθω το καρδιακό και να φάω το τρελό το ξενύχτι, ο τυπάς θα με έπαιρνε την επόμενη για να με ενημερώσει. Εκτός αυτού, είχα πλέον θυμηθεί τα πάντα που είχα πει στην συνέντευξη και ήμουν πλέον σίγουρη ότι δεν είχα ελπίδα καμία να με πάρουν με όσα είχα πει (κάτι για απαισιοδοξία λέγαμε πριν ε? ;) ).
Οι ώρες πέρασαν που λες τίγκα βασανιστικά και εκεί που είχα χαζοξεχαστεί, ακούω ένα 'τιτ!'. Το βλέμμα καρφώθηκε στο κινητό. "Jesus Christ! Με παίρνει τηλέφωνο! τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? ΣΗΚΩΣΕ ΤΟ ΡΕ ΓΙΔΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!"
Τσακίστηκα τρέχοντας στην κουζίνα και απάντησα το τηλέφωνο προσπαθώντας για άλλη μια φορά να το παίξω άνετη.
"Καλησπέρα Nenyaki" ακούω από την άλλη μεριά της γραμμής
Ωχ... ας πάρουμε αναπνοές... φου... φου... φου...
"βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση..."
ωχ! ΩΧ! ΕΡΧΕΤΑΙ, ΚΡΑΤΗΣΟΥ!
"...να σου ανακοινώσω ότι..."
Ωχ Παναΐαμ!! ΩΧ! ΩΧ!!!
"...πήρες την θέση. Συγχαρητήρια."
...Ε?!?!??! ΤΙ?!?!?!?

Πρέπει να έκανα μια παύση εκείνη την στιγμή προσπαθώντας να καταλάβω αν όντως είπε αυτό ή αν αυτό ήθελα να ακούσω και δεν το είπε πραγματικά. Αλλά είπε συγχαρητήρια στο τέλος, δεν είπε? είπε... είπε συγχαρητήρια... ναι, το είπε... δεν το είπε?

Δεν ήξερα τι να του πω. Όταν λαμβάνεις τέτοια νέα με email, τα διαβάζεις, ουρλιάζεις με την ησυχία σου, παίρνεις τηλέφωνο τους γονείς, θειάδες, παπούδες, μπατζανάκηδες, και όταν ξεπεράσεις το πρώτο σοκ, τότε στέλνεις ένα σοβαρό απαντητικό email του τύπου "Αγαπητέ κύριε lalala, σας ευχαριστώ πολύ για την ευκαιρία που μου δίνετε και εύχομαι να ανταποκριθώ στις προσδοκίες σας... και μπλα μπλα μπλα".
Όταν τον έχεις τον μέλλοντα εργοδότη στο τηλέφωνο, τι κάνεις?

"Ειλικρινά δεν ξέρω τι να πω... Ευχαριστώ πολύ πραγματικά..." αυτό πρέπει να ήταν το μοναδικό πράγμα που κατάφερα να πω ολοκληρωμένο. Μετά σκέφτηκα "κοριτσάκι αφού δεν το έχεις, τότε καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς" και σταμάτησα για να ακούσω τι είχε να μου πει, από το να αρχίσω να χασκογελάω οσάν την μπάμια.

Όταν κλείσαμε άρχισα να κλαίω. Ο G. που μπήκε τυχαία τότε στην κουζίνα, τρόμαξε και με ρώτησε τι έγινε.
"G. I'm so happy that I feel like screaming" του είπα.
"You can do that while running on the corridor among the offices" μου απάντησε.
Μην μου βάζεις ιδέες...

...

Την Δευτέρα υπέγραψα το συμβόλαιο και αύριο ξεκινάω. H δουλειά στην Yahoo! θα αλλάξει σε part-time προς το παρρόν και εγώ δεν θα έχω ζωή για ένα εξάμηνο.
Δεν με νοιάζει όμως. Ευκαιρίες τέτοιες δεν παρουσιάζονται κάθε μέρα στον δρόμο σου.
Φοβάμαι όμως λιγάκι... Θέλω να βγάλω τον καλύτερό μου εαυτό και στις 2 εταιρίες και μακάρι να βρω την δύναμη να το κάνω. Μακάρι αυτό το διπλό-ποδαρικό στην επαγγελματική μου καριέρα να είναι 'γουρλίδικο' (χε, άκου λέξη). Μακάρι να συνεχίσω έτσι και στο μέλλον. Μακάρι να μην πάρουν τα μυαλά μου αέρα... Μακάρι...


Επεξήγηση στο προηγούμενο ποστ:
Αυτό το φυτάκι το αγόρασα αρχές Σεπτεμβρίου. Το διάλεξα στην τύχη (δεν έχω ιδέα από φυτά) μεταξύ καμιά 30αριά άλλων επειδή ήταν μικρό, με λίγα φυλλαράκια και ήθελα να το βλέπω να μεγαλώνει μαζί μου μέρα με την ημέρα - très romantique, έτσι? - Μου άρεσε καλύτερα όμως να έκανα έτσι από το να έπαιρνα ένα που ήταν 'μεγαλωμένο' ήδη.
Όταν γύρισα σπίτι, googlαρα το όνομά του και τα αποτελέσματα έδειξαν ότι πρόκειται για το φυτό 'παχίρα' (pachira aquatica) το οποίο ονομάζεται αλλιώς και "money-tree". Σύμφωνα με το Feng-shui δε, θεωρείται ότι φέρνει τύχη και χρήματα στο σπίτι όπου φιλοξενείται...
...Λες; :)

Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2007

...Λες;

;;

Template by:
Free Blog Templates