Σκεψούλες...

Χαζεύοντας λιγάκι στην ελληνική blogόσφαιρα τις ημέρες που πέρασαν, διάβασα καμιά 10αριά ποστάκια που αναφερόντουσαν σε γάμους (άλλοι παντρευόντουσαν, άλλοι ετοιμαζόντουσαν να πάνε σε γάμο, άλλοι είχαν γυρίσει από κάποιον άλλον κ.ο.κ.).

Θα σου πω και εγώ το δικό μου σύντομο γαμοποστάκι (αυτή η λέξη μου προκαλεί παράξενους συνειρμούς... χμ...) και μετά τα όσα ακολούθησαν.

Το Σάββατο που λες, ξεκίνησαν οι γονείς μου για να πάνε στον γάμο της ξαδέρφης μου στο χωριό. Εγώ έμεινα Θεσσαλονίκη μιας και διαβάζω μαζί με τον αδερφό μου που δεν τα πηγαίνει και πολύ αυτά τα δρώμενα.
Όλα καλά και ωραία που λες, κανονίζουν να πάνε Σάββατο την ημέρα που ήταν ο γάμος και να έρθουν Κυριακή μεσημέρι πίσω στην Θεσσαλονίκη.

Ο γάμος ξεκίνησε κατά τις 7.30. Η νύφη κουκλάρα (ε, είναι γνωστό το "ομορφόσογο" μου στο χωριό :P χιχι), ο γαμπρός λιγάκι μας τα χάλασε μιας και δεν ήταν αυτό που λέμε "ωραίο παιδί" αλλά αφού τον αγαπάει η ξαδερφούλα δεν λέει κανένας τίποτα (πρώτη φορά τον έβλεπε το σόι, εκτός από τους γονείς της νύφης).
Ο γάμος ήταν πολύ ωραίος όπως έμαθα και όλα ήταν τέλεια και στο γλέντι έπεσε τρελός χορός από όλους μέχρι αργά.

Κατά τις 3.30-4 τελειώνει το γλέντι και όλοι ξεκινούν να πάνε στα σπίτια τους.
Μερικές ώρες μετά, στις 7 το πρωί, πεθαίνει ο θείος της νύφης (και πρώτος ξάδερφος της μαμάς μου).
Κατά τις 10, μπαίνει και η μαμά της νύφης στο νοσοκομείο με την καρδιά της.
Το μεσημέρι, ο γαμπρός αφού έφαγε μια θεαματική βούτα, στραμπούληξε το χέρι του.
Επειδή είναι Κυριακή, δεν μπορεί να πάει ιατροδικαστής στο χωριό και έτσι η κηδεία του θείου έπρεπε να γίνει σήμερα.
Αποτέλεσμα αυτού ήταν να μείνουν οι γονείς μου στο χωριό παραπάνω μέρες και επειδή ήταν να μείνουν για 1 βράδυ μόνο, αλλά τελικά όπως φαίνεται πάνε για τέταρτο, δεν ξέρω αν έχουν και κανένα βρακί να αλλάξουν! (Και ήταν και το σπίτι στο χωριό κλειστό για τόσες μέρες... δεινοπάθησαν οι καημένοι).


Μεταφερόμαστε τώρα στην Θεσσαλονίκη.

Σήμερα το πρωί, και ενώ δεν είχα κοιμηθεί καθόλου από το άγχος μου (ε, κλασσικά) ξεκίνησα μέσα στην καταρρακτώδη βροχή για να πάω στο ΤΕΙ να δώσω τα μαθηματάκια μου.
Εκτός του ότι έκανα 1 ώρα για να φτάσω από την Ανάληψη στην Αγίας Σοφίας, λίγο μετά την διαγώνιο βλέπει ο αδερφός μου ότι το Ibizaki έχει βαρέσει τα κόκκινα στην θερμοκρασία και αρχίζουν να αναβοσβήνουν λαμπάκια παντού, να ακούγονται συνέχεια κάτι προειδοποιητικοί ήχοι και γενικά να γίνεται ένας πανικός.
Τι να κάνω και εγώ, κάνουμε στην άκρη και σταματάμε το αυτοκίνητο και κατεβαίνω για να πάω με το λεωφορείο.

Ενώ περιμένω στην στάση μαζί με άλλα 30 άτομα, περνάει ένας ταρίφας με ταχύτητα από τον λεωφορειόδρομο και μας λούζει με νερά.
Μετά από την απίστευτη ώρα που έκανα να φτάσω στον σταθμό του ΟΣΕ για να πάρω το λεωφορείο για το ΤΕΙ, το βλέπω να ξεκινάει να φύγει (καλοκαιρίατικα περνάει ένα ανά μισάωρο και αν), οπότε αρχίζω να τρέχω για να το προλάβω. Κατά το τρέξιμο, τσαλαβουτάω σε κάτι νερά και αισθάνομαι τις μικρές ροζ καλτσούλες μου να ποτίζουν με βρωμολασπονεράκι και τα ποδαράκια μου να μουλιάζουν κανονικότατα.
Πάλι καλά με είδε το λεωφορείο και σταμάτησε για να ανέβω.

Από εκεί και πέρα οι ώρες πέρασαν βασανιστικά αργά στο ΤΕΙ, ενώ έκανα και ένα δίωρο και κάτι για να γυρίσω σπίτι.
Μένοντας κάπου 4 ώρες (από τις 11 μέχρι τις 3) με μουλιασμένα πόδια και με το jean μου βρεγμένο από την μέση της γάμπας και κάτω, με έκαναν να έχω τρομερές κρυάδες μόλις γύρισα στο σπίτι. Πάλι καλά ξεράθηκα στον ύπνο και ξέχασα τα πάντα.

Το μόνο καλό της ημέρας ήταν ότι πέρασα και τα 2 μαθήματα στα οποία εξετάστηκα.
Το πτυχίο είναι ένα μικρό βηματάκι μακρυά...


...Θα μου πει όμως ποιος στο καλό μας γκαντέμιασε οικογενειακώς?!??!?

Φέρ'τε καλέ έναν παπά!!! (τώρα αν θα έρθει για ξεμάτιασμα ή για εξορκισμό, θα σε γελάσω...)

Πριν 2-3 μέρες έμαθα ότι ακόμα και αν πάρω τώρα το πτυχίο μου, χάνω την ορκωμοσία λόγω γραφειοκρατικών διαδικασιών και ρε γμτ, μην με πεις αχάριστη, αλλά αν πάρω πτυχίο, θέλω και την ορκωμοσία μαζί.

Εντάξει, κλάιν θα πει κάποιος, αλλά θέλω τις "χαρές και τα πανηγύρια" που το συνοδεύουν.
Η ορκωμοσία είναι μια γιορτή για να χαίρονται οι γονείς κυρίως λένε, αλλά εγώ το βλέπω σαν την επιβράβευση των προσπαθειών μου τόσο καιρό.

Γιατί να χάσω την ορκωμοσία εγώ επειδή μερικά τσογλάνια ήθελαν να κάνουν διακοπές νωρίτερα και να δούνε το mundial? (oooh, please, μην μου μιλήσεις για "αγωνιστές" και παρόμοιες βλακείες, γιατί και εγώ πήγα στις συνελεύσεις στην σχολή μου και είδα τι γινόταν).

Τέλος πάντων. Και λίγα λέω σε σχέση με τα όσα σκέφτομαι.
Ένα ήπιο μεν, αλλά οργισμένο ποστάκι...


Τελευταίο σαββατοκύριακο που μένω κλεισμένη στο σπίτι.
Την Τετάρτη -πρώτα ο Θεός και αν όλα πάνε καλά- θα είμαι πτυχιούχα...


Edit 2.7.06:
Όταν λέω ότι θα χάσω την ορκωμοσία, δεν εννοώ ότι δεν θα είμαι εδώ όταν θα γίνει. Εννοώ ότι δεν γίνεται εξαιτίας γραφειοκρατικών διαδικασίων -αφού μεταφέρθηκε η εξεταστική τον Σεπτέμβρη λόγω των καταλήψεων- να ορκιστώ τώρα.
Άρα το "επίσημο" πτυχίο θα το δω τον Οκτώβρη...
Ας είναι... αφού θα μπορώ να φύγω για το μεταπτυχιακό...

Edit 3.7.06:
Σήμερα έμαθα από την γραμματεία της σχολής ότι μάλλον δεν θα γίνει καν η ορκωμοσία τώρα! βρε λες τελικά να ορκιστώ με όλους τους φίλους μου παρέα? :)
Επίσης δεν υπάρχει ορκωμοσία τον Οκτώβρη, αλλά τον Δεκέμβρη!
έχει αρχίσει να μην με πειράζει το θέμα της ορκωμοσίας τόσο πολύ, αλλά σου είπα...
είναι ένα παραπονάκι μωρέ...

...θα ξενυχτάει ως το πρωί...


το βράδυ πάλευα.
Πάλευα με τα σεντόνια, με τα μαξιλάρια, με τα αρκουδάκια μου, με το στρώμα...
γυρνούσα από εδώ, γυρνούσα από εκεί, γυρνούσα ανάποδα (μόνο μέσα έξω δεν γύρισα)...

και όλα αυτά γιατί?
για μια παρουσίαση πτυχιακής.

Η παρουσίαση έγινε σήμερα το πρωί, μετά από 2 ώρες αναμονής και στέφθηκε με επιτυχία.

Η εφαρμογή μου δεν έβγαλε ούτε ένα τόσο δα σφαλματάκι όλως παραδόξως!
'Οχι ότι δεν την είχα σχεδιάσει σωστά, αλλά σύμφωνα με τον τρίτο νόμο γκαντεμοδυναμικής της Nenya (έχω και copyright :P) αν είναι να σου συμβεί κάτι στραβό αυτό θα γίνει κατά την διάρκεια της παρουσίασης.
Απορώ με τον εαυτό μου πως ήμουν τόσο τυχερή!
Βέβαια με τάραξαν στις ερωτήσεις (κάτι που δεν το περίμενα), αλλά απάντησα σε όλες.

Ο βαθμός που πήρα με ξάφνιασε ευχάριστα (τα κεράσματα με το πτυχίο!).

Μου έφυγε ένα τεράστιο βάρος μετά την κατάθεση και παρουσίαση της πτυχιακής, αλλά δεν χαίρομαι γιατί δεν έχω συνειδητοποιήσει ακόμα ότι τελείωσα με αυτήν.
Είναι και η εξέταση των μαθημάτων στην μέση βλέπεις...


ΥΓ. Το ήδη υπερβολικό άγχος μου πριν μπω στην αίθουσα για να παρουσιάσω την πτυχιακή μου αύξησε και το γεγονός ότι κάτι φίλοι μου που παρέδωσαν πριν από εμένα, πήραν ένα 7,5 αν και η εφαρμογή τους ήταν τρομερή.
Να έβλεπες κάτι φάτσες που είχαν όταν βγήκαν από την αίθουσα... :(

ΥΓ2. Ο υπεύθυνος καθηγητής μου είναι τέλειος. Με βοήθησε τρελά!!!


Πάω για ύπνο, το απόγευμα ξεκινώ διάβασμα.
φιλάκια :*

Καλή μου Κλεό,
είχε που είχε πάρει ο κ#$%* μου φωτιά, μου έριξαν και ένα μπιτόνι βενζίνη...

Η δυσκολότερη και παράλληλα η σημαντικότερη 1,5 εβδομάδα των τελευταίων χρόνων στην ζωή μου είναι αυτή που έρχεται.

Μακάρι να περάσει γρήγορα και ανώδυνα, να τελειώσω και να πάρω το ρημάδι το "χαρτί"...

Πως να κοιμηθώ με το άγχος που έχω? :(

το μυαλό μου έχει πήξει με πληροφορίες. Δεν μπορώ να εισάγω άλλες πλέον...
τώρα που πρέπει να βάλω τα δυνατά μου, η ενέργειά μου τελειώνει...



Μην μου πεις καλή επιτυχία, το θεωρώ γρουσουζιά.
πες μου απλά ότι όλα θα πάνε καλά...
το έχω ανάγκη :(

.
...μόλις τελείωσα την πτυχιακή μου!

Έφτιαξα και ένα εξώφυλλο κάτσε καλά!
Ροζ παρακαλώ!!! (εντάξει όχι χτυπητό, είναι και σοβαρό το σύγγραμμα!)

Δεν μπορείς να φανταστείς τι βάρος μου έφυγε...



Πάω για ύπνο... πρέπει να ξυπνήσω σε 2 ώρες για να την πάω για εκτύπωση!

Ως τότε, χαμογελάκια παντού!

Καληνύχτα...
ή μάλλον...
...Καλημέρα!!!

Μετά την αλλαγή πλεύσης, ακολουθεί η αλλαγή εισιτηρίων.

20 Αυγούστου, ημέρα Κυριακή και στις 22.30 το βραδάκι πετάω για Αθήνα και από εκεί στις 3.30 ξημερώματα 21ης Αυγούστου για Στοκχόλμη.

4 ώρες μόνη μου να δω τι θα κάνω...

Λες να οργανώσουμε ένα blogmeeting παρηγοριάς στο αεροδρόμιο? ;)


2 μήνες και σήμερα και συνεχώς μειώνονται...

Ένα από τα πρώτα πράγματα που πρέπει να κάνεις πριν πας σε μια άλλη χώρα είναι να κλείσεις κάποιο σπίτι, το οποίο θα είναι έτοιμο και θα σε περιμένει όταν φτάσεις εκεί.
Το πράγμα δυσκολεύει βέβαια όταν παίρνεις "γουρούνι στο σακί" που λένε, δηλαδή στην περίπτωσή μου, όταν κλείνεις ένα σπίτι συμπληρώνοντας απλά μια φόρμα και μετά θα πρέπει να περιμένεις να δείς που θα τύχει (δηλαδή που θα σε βάλουν) να μείνεις...

Πρόβλημα 1:
4 τύπους διαμερισμάτων γράφει στο site του πανεπιστημίου ότι μπορούν να σου κλείσουν.
Τα 3 που απέρριψα με την μία ήταν τα:
1. διαμερίσματα στην περιοχή Albano (το όνομα μου προκαλεί παράξενους συνειρμούς)
10 τ.μ., επιπλωμένα με δικιά τους τουαλέτα και ντους αλλά κοινόχρηστη κουζίνα. (τιμή: 2.800 SEK*)
2. διαμερίσματα στην περιοχή Albano (παραπλήσιου τύπου)
10 τ.μ., επιπλωμένα με δικιά τους τουαλέτα αλλά κοινόχρηστο ντους και κουζίνα. (τιμή: 2.500 SEK*)
3. διαμερίσματα στην περιοχή Kista (shared appartments)
25 τ.μ. επιπλωμένο, με κουζινάκι με ψυγειοκαταψύκτη, μπάνιο με τουαλέτα και ντους και δωμάτιο όπου θα μπορείς να κάνεις και μπουγαδίτσα (μετέφρασέ μου εσύ το Laudry room!) (τιμή: 1.800 SEK*)

Μαθαίνεις ότι θα έχεις συγκάτοικο που θα λέτε και καμία κουβεντούλα (βέβαια γίδια πάντα υπάρχουν), βλέπεις και την τιμή και λες "ααα! τι ωραία!".

Συνεχίζεις όμως να διαβάζεις στο site και βλέπεις παρακάτω να γράφει το εξής:

Σημείωση: το να μένεις σε shared room σημαίνει διαμονή (ύπνος, μαγείρεμα, διάβασμα, κτλ) στο ίδιο δωμάτιο. Επίσης λάβετε υπόψη σας ότι δεν είναι πάντα δυνατό να διαλέξετε τον συγκάτοικό σας.

Άρα με την μία απορρίπτεις και την τρίτη πρόταση.

Η τέταρτη όμως φαίνεται να είναι η καλύτερη:

4. διαμερίσματα στην περιοχή Kista (single appartments)
25 τ.μ. επιπλωμένο, με κουζινάκι με ψυγειοκαταψύκτη, μπάνιο με τουαλέτα και ντους και Laudry room (τιμή: 3.600-3.900 SEK*)
5 λεπτάκια με τα πόδια από το πανεπιστήμιο και πολύ κοντά σε στάση του μετρό για το κέντρο.

Μια χαρούλα δεν σου φαίνεται για ένα άτομο? (αν θέλεις, πες και αλλιώς).

Πρόβλημα 2:
Ακόμα και αν μου άρεσε κάποιο διαμέρισμα από αυτά, στην αίτηση μπορώ να δηλώσω μόνο εάν θέλω single ή shared διαμέρισμα και όχι σε ποια περιοχή θέλω να μείνω...
(Βέβαια έχωσα κάπου στην αίτηση ότι προτιμώ τα single διαμερίσματα στην Kista, αλλά δεν ξέρω πόσο θα μετρήσει...)

Πρόβλημα 3:
Στην φόρμα-αίτηση θα πρέπει να συμπληρώσεις και από πότε μέχρι πότε το θέλεις το σπίτι.

Που να ξέρω εγώ από τώρα αγάπη μου μέχρι πότε να το κλείσω?

Πάλι καλά η ημερομηνία δεν είναι δεσμευτική, καθώς μπορείς να κλείσεις το σπίτι μέχρι του χρόνου τον Ιούνιο π.χ. αλλά αν θελήσεις να φύγεις πιό νωρίς, απλά κάνεις μια αίτηση.
Βασική προϋπόθεση είναι να κάνεις την αίτηση... 3 μήνες πριν!
Δηλαδή, ναι, σε αφήνω να φύγεις από τον σπίτι πχ. τον Μαϊο, αλλά να μου το πεις το πολύ μέχρι τέλη Ιανουαρίου.
Σκέφτομαι να διαμαρτυρηθώ έντονα για αυτόν τον περιορισμό και να τους ζητήσω να κάνουν μια εξαίρεση σε όλους τους Έλληνες του πανεπιστημίου, καθότι έχουμε γαλουχηθεί στο να κάνουμε όλα τα πράγματα τελευταία στιγμή και η σκέψη και μόνο ότι θα πρέπει να προγραμματίσουμε κάτι από τόσο νωρίς, μας δημιουργεί ψυχολογικά προβλήματα.

Πρόβλημα 4:
Για να κλείσω το σπίτι θα πρέπει να καταθέσω σε έναν Σουηδικό λογαριασμό 350 ευρώ (3.200 SEK), ως εγγύηση ότι όντως θα πάω για να μην μου κρατούν το σπίτι έτσι και να τους στείλω την αίτηση και την απόδειξη της κατάθεσης με το ταχυδρομείο μέχρι τις 22 του μήνα. (καμία 30αριά ευρώ σου κρατάει η τράπεζα για προμήθεια αν δεν κάνω λάθος... κάν'τα 380 ευρώ δηλαδή)
Βέβαια αν δεν επιλέξω το σπίτι που θα μου προσφέρουν ή αν δεν πάω καθόλου, δεν μου επιστρέφουν τα χρήματα. Τόσο απλά!

Πρόβλημα 5:
Θα πρέπει να φτάσω στην Σουηδία μια μέρα από Δευτέρα έως Πέμπτη και από τις 10.00 έως τις 19.00 το απόγευμα για να μπορέσω να πάρω το κλειδί από το σπίτι, γιατί αλλιώς θα πρέπει να μείνω σε ξενοδοχείο!

Πρόβλημα 6:
Αχ... το ξέχασα!

Κάθε αρχή και δύσκολη...
Όλα θα πάνε καλά όμως, σωστά?
Είμαι πολύ χαρούμενη που θα πάω :)


* Στην Σουηδία δεν έχει euros. Το νόμισμα της χώρας είναι η Σουηδική κορώνα (SEK).
1 Ευρώ αντιστοιχεί χοντρικά σε 9 SEK.

...είπα να μοιραστώ μαζί σου και το Letter of Acceptance :)

(το επίσημο αντίγραφο είναι στον δρόμο και έρχεται με το ταχυδρομείο όπως με ενημέρωσαν με email μετά την αποδοχή της θέσης :) ).

LETTER OF ACCEPTANCE

Dear Nenyaki

On behalf of KTH, the Royal Institute of Technology in Stockholm, we are pleased to inform you that you have been accepted to the Master's programme Interactive Systems Engineering.

The offer is valid for programmes starting August 2006. In the selection process the applicant's first alternative has been prioritised, allowing admission to the second alternative only if the first alternative is placed on the waiting list or has been rejected.

Upon completion of the programme you will be awarded the Swedish degree Teknologie magisterexamen inom huvudämnet informationsteknik, med inriktning mot teknik för interaktiva system.
Translated into English as Master of Science with a major in Information Technology, specialised in Interactive Systems Engineering.


Admission Status for your first alternative, Interactive Systems Engineering:
You have been accepted to the Master´s programme Interactive Systems Engineering.

Your admission offer is conditional. The original copy of your final diploma and transcripts (including information about transfers if applicable) must be presented during your first week at KTH. A duly certified English translation is required for documents in other languages than English or Swedish, as well as the documents in original language. You shall also bring two (2) copies of these documents, which will be kept by KTH.

The criteria are the following:
Your degree was not completed by the time of application.


Please confirm your acceptance of this offer as soon as possible, but no later than June 16th, 2006, to the programme coordinator

Name: XXXXXXXXX
E-mail: XXXX@XXXXXXX.XXX
Fax: XXXXXXXXXX

Do not forget to state your name and Ref.No when confirming to the programme coordinator.

Please note that this e-mail, generated at 2006-06-09 16:10:10 to XXXX@XXXXXX.XXX, is only a pre-confirmation of your admission to KTH. The official and duly signed Letter of Acceptance will be sent to the following address after your confirmation of this offer:

XXXXX,
XXXXXX
Thessaloniki
Greece

Non-EU citizens must apply for a residence permit as soon as possible.
Information about the on-line application can be found at http://XXXXXXXXXXXXXXXX

Please visit the KTH web sites for useful information when preparing for studies at KTH:
Student housing: http://XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

Sincerely,
KTH Admissions Office
DKV 6
SE-100 44 Stockholm, Sweden

Σκέφτομαι να αρχίσω να γράφω τα στάδια από την στιγμή που δέχτηκα την θέση (από τώρα δηλαδή), μέχρι το ταξίδι μου εκεί, την παραμονή μου κτλ.
Ελπίζω να μην είναι βαρετά :)

Για να δούμε ο χρόνος τι θα φέρει...

...Got my point? ;)


Μετά από 4 ξενύχτια (ας μην γίνουν 5 σήμερα Θεέ μου), μπόλικο άγχος και αρκετές συζητήσεις, η απόφαση πάρθηκε...


And (the) nenyaki goes to...


Η αποστολή του letter of confirmation θα γίνει αύριο καθώς η σημερινή ημέρα δεν έχει καλή... αύρα (Τρίτη και 13 ντε!)

(Το σημαιάκι της Φινλανδίας όμως αποκλείεται να το βγάλω από το γραφείο μου ακόμα και τώρα... η αγάπη μένει, αλλά μερικές φορές την παραβλέπεις όταν νομίζεις ότι κάτι άλλο θα είναι καλύτερο για εσένα... :( )

Και μιας και μιλήσαμε για αϋπνίες και Στοκχόλμη, θέλω να σου δείξω μια φωτογραφία που είχα τραβήξει πριν 2 χρόνια εκεί (τα ξημερώματα) όταν βρισκόμουν σε ταξίδι με την μαμά μου...

Μπορεί να μην είναι κάτι το ιδιαίτερο, αλλά μιλάει σε εμένα...

Ένα από τα χειρότερα πράγματα στον κόσμο είναι τα διλήμματα.
Χειροτερεύουν ακόμα πιο πολύ όταν δεν έχεις χρόνο για να σκεφτείς τις παραμέτρους κτλ και να αποφασίσεις για την καλύτερη δυνατή λύση...

Έτσι έγινε και τώρα.
Τα μισώ τα διλήμματα, τα μισώ όσο δεν πάει.
Με εκνευρίζει όταν έχω να αποφασίσω μόνη μου για κάτι σημαντικό.

...Μακάρι να είχα κάποιον να αποφασίζει για εμένα σε τέτοιες φάσεις και να μου λέει πάντα ποια είναι η σωστότερη επιλογή...

Περνάμε τώρα από τα γενικότερα στα ειδικότερα.

Πρέπει να είμαι από τα λίγα άτομα που τα δέχονται στα μεταπτυχιακά και αυτά στεναχωριούνται.

Ενώ λοιπόν στο μυαλό μου έπαιζε το match "Tampere United" - "Inter Turku" Φινλανδίας με score 6-1 και είχα βρει την χαρά μου, στον αγώνα προστέθηκε και άλλη μία πόλη και μου τα χάλασε...

Dear Nenyaki

On behalf of KTH, the Royal Institute of Technology in Stockholm, we are pleased to inform you that you have been accepted to the Master's programme Interactive Systems Engineering.

...Stockholm...

Είδα το email και έμεινα...

Τρίτη θετική απάντηση σε μεταπτυχιακό...
Ξαφνικά αρχίζει να τρέμει η πρώτη θέση στην προτίμησή μου που κατήχε μέχρι χθες το απόγευμα το Tampere...
Εκεί που τα είχα αποφασίσει μια χαρά -τσουπ!- πετάγεται και αυτό για να μου τα χαλάσει.

Όχι, δεν είμαι αχάριστη που με δέχονται στα μεταπτυχιακά και εγώ στεναχωριέμαι.
Απλά σου είπα. Μισώ τα διλήμματα.
ΤΑ ΜΙΣΩ!

Για να καταλάβεις τι πρόβλημα έχω τώρα, θα σου το παρομοιάσω με κάτι της καθημερινότητας.

Είσαι παντρεμένος και ευτυχισμένος (με το Tampere στην παρούσα περίπτωση).
Το αγαπάς και είσαι χαρούμενος που είστε μαζί .
Κάνετε σχέδια εδώ και έναν μήνα μαζί.
Εκδρομές, πικ νικ, κυλιέστε στο γρασίδι κτλ μέσα στην ησυχία και στην αγάπη σας.

Ξαφνικά όμως από το πουθενά, σκάει μύτη μια ψηλή, γαλανομάτα και ξανθιά κουκλάρα με κορμί μοντέλου , φορώντας μίνι φούστα (αυτή είναι η Stockholm) .
Έχει λίγη κυτταρίτιδα, αλλά δεν την βλέπεις μπροστά στην σαγηνευτική ομορφιά της .

Ναι, αγαπάς την γυναίκα σου (Tampere) , αλλά δεν σταματάς να σκέφτεσαι το γκομενάκι (Stockholm) .

Και σε ρωτάω τώρα, τι διαλέγεις?
(όρος: σε θέλουν και οι 2 , αλλά πρέπει να διαλέξεις αποκλειστικά και μόνο μία).

Το κακό είναι ότι πρέπει να αποφασίσω μέχρι την Πέμπτη το βράδυ...




(Μπορεί να τα αφηγήθηκα χιουμοριστικά, αλλά δεν μπορούσα να κοιμηθώ χθες στο βράδυ, σκεπτόμενη το τι πρέπει κάνω...)

...όταν είσαι down?

Πηγαίνεις και χοροπηδάς στο τρενάκι του λευκού πύργου!

Λέω να πάω να βγάλω το άχτι μου σήμερα σαν καλό και χαρούμενο τσαφτσουφάκι παρόλο που δεν κοιμήθηκα καλά και είμαι κομμάτια...


ενέσεις καλής ενέργειας...
Θα ξεχαστώ κάπως όσο να'ναι...

Κάνε μου μια πλάκα να χαθεί/μεταφερθεί η εξεταστική και να χαιρετήσω το πτυχίο (και το μεταπτυχιακό μαζί...)

χάλια είμαι σήμερα...

Τελειώνοντας τo προγραμματιστικό μέρος της πτυχιακής μου, κατάλαβα πόσο πολύ συχαίνομαι τον προγραμματισμό.
Οκ, δεν λέω, χαίρομαι πάρα πολύ όταν καταφέρνω να φτιάξω ένα κουμπάκι που να εκτελεί μια λειτουργία σωστά, αλλά δεν μπορεί να εξαρτάται ο ύπνος μου από ένα ηλίθιο combo box το οποίο μου κάνει νούμερα εδώ και 3 εβδομάδες (σημείωση: είναι το τελευταίο πράγμα που πρέπει να γίνει για να τελειώσει αυτό το μέρος της πτυχιακής και να αρχίσω να γράφω το documentation που θα την συνοδεύει).

Την Τετάρτη έχω ένα από τα χειρότερα deadlines μέχρι τώρα.
Δεν νομίζω να με δει κανένας άλλος εκτός από το pc μου μέχρι τότε...


Anyway, μου ήρθε αυτήν την βδομάδα και ένα δωράκι που κέρδισα.
Μια μεταλλική θήκη για το palmάκι μου (αυτή που έχω τώρα είναι ροζ. Χρειαζόμουν και μια πιό σοβαρή για τα meetings πιστεύω! :D)

Τις τελευταίες μέρες είμαι αρκετά πεσμένη.
Με έχει πιάσει και το "καλοκαιρινό σύνδρομο" και δεν με αφήνει με τίποτα.

Γιατί τώρα? :(

Τώρα που δεν έχω χρόνο για χάσιμο γιατί να τρέχει το μυαλό μου σε παραλίες με άμμο, σε γαλάζια δροσερά νεράκια και σε ξάπλες στο ήλιο?

Προσπαθώ να συγκεντρωθώ, αλλά μάταια.

Κάθε μέρα όταν φτάνει βράδυ, προσπαθώ να σκεφτώ τι έκανα τις 24 ώρες που πέρασαν.
Και τι κάνω? τίποτα...
Έχω κολλήσει και σε ένα σημείο στην πτυχιακή και δεν μπορώ να ξεκολλήσω με τίποτα...
έρχεται και η εξεταστική...

Μέσα στην μαυρίλα και στον πεσιμισμό, κοιτάω το site του πανεπιστημίου.

Η σκέψη ότι με πήραν με κάνει να θέλω να διαβάσω για να πάρω το πτυχίο μου τώρα.
Πρέπει να δείξω ότι όντως είμαι καλή και ότι μπορώ να καταφέρω αυτό που θέλω (να το αποδείξω στον εαυτό μου τουλάχιστον...).

Το μυαλό όμως είναι στην παραλία και τα deadlines δεν περιμένουν.

Γμτ...

Καλή μου Κλέο,
σε άφησα και πάλι τόσες μέρες. Βέβαια σου έβαλα μια φωτογραφία του τζουτζούκου που την είχα στολίσει με καρδούλες, αλλά δεν σου έχω πει κάτι τις τελευταίες μέρες...

Το περασμένο Σάββατο έδωσα για το δεύτερο δίπλωμα στα Ισπανικά, το Intermedio (το αντίστοιχο του Lower στα αγγλικά). Δεν στο είπα, γιατί όπως σου έχω πει και σε παλιότερο ποστ, θεωρώ ύψιστη γκαντεμιά το να μου εύχονται καλή επιτυχία.

Καλά τα πήγα στο γράψιμο η αλήθεια είναι... λίγο στο ακουστικό μέρος δεν ξέρω, μιας και ένα κειμενάκι μας την έκανε την ζημιά... τέλος πάντων.
Τα προφορικά ήταν και αυτά καλούτσικα, αν και δυσκολεύτηκα γιατί μου φάνηκαν κάπως δύσκολα.

Γμτ... ποιος είπε ότι τα ισπανικά είναι εύκολα? καλά, δεν λέω, είναι by far πιο εύκολα από τα Φινλανδικά πχ, αλλά όλοι αυτοί που έχουν βγάλει την βρώμα για το ότι είναι εύκολα τα ισπανικά, γνωρίζουν ισπανικά?
σκατάκια γνωρίζουν αγαπητή Κλεό. Ας καθήσουν να μάθουν την υποτακτική και που χρησιμοποιείται στα ισπανικά και θα σου πω εγώ τι γνώμη θα έχουν μετά...

Τέλος πάντων... μέσα Αυγούστου θα μάθουμε τα αποτελέσματα.

Γέλιο είχε πάντως ο εξεταστής των προφορικών.
Ήταν ένας τυπάς γύρω στα 28-30, πολύ ψηλός και αδύνατος, με κοτσιδάκι και σπορ εμφάνιση που κάθε άλλο παρά με εξεταστή έμοιαζε (το παρουσιαστικό του όμως με έκανε με την μία να νιώσω πολύ άνετα).

Σε ένα μέρος της εξέτασης που λες (το μέρος όπου περιγράφεις μια εικονογραφημένη ιστορία), πρέπει να κάνεις έναν από τους ρόλους της ιστορίας και ο εξεταστής τον άλλον.

Η ιστορία που περιέγραφα με λίγα λόγια ήταν για έναν μπαμπά και ένα παιδάκι το οποίο δεν ήθελε να πάει σχολείο και το τραβούσε με το ζόρι ο καημένος ο μπαμπάκας.
Και όπως φυσικά ΔΕΝ φαντάζεσαι, αντί να κάνω εγώ το παιδάκι, το έκανε... ο εξεταστής!
Έτσι, βρέθηκα εγώ, ένα μικρό ροζ κοριτσάκι, να προσπαθώ να πείσω έναν μαντράχαλο που μυξοέκλαιγε ότι πρέπει να πάει σχολείο.
Τι γέλιο πάτησα...

αν βρω χρόνο, θα σου κάνω και ένα ποστάκι για την eurovision...

Έχω την εντύπωση ότι το επικείμενο ταξίδι μου στην Φινλανδία έχει αρχίσει να με επηρεάζει...

άργησα λιγάκι, αλλά...
...νιαμ νιαμ!


(όχι ότι θα σε κάνει να ζηλέψεις αγαπητέ darthiir, αλλά τουλάχιστον δεν θα μείνω με σταυρωμένα χέρια! :P)

Ακόμα δεν το μάθαμε, εισιτήριο αγοράσαμε!
26 Αυγούστου στις 9 το πρωί πετάω για Φινλανδία και το χάνεις το Nenyaki!

ξεκίνα τώρα να μετράς μέρες...
...και να κάνεις προσευχές...

Ένα email είναι αρκετό για να σε κάνει να ξεσπάσεις σε κλάμματα... χαράς :)

Μερικές φορές συμβαίνουν κάτι τέτοια και αρχίζω να αναθεωρώ την άποψη ότι είμαι γκαντέμα...
Φοιτήτρια στην Φινλανδία λοιπόν από Σεπτέμβριο, αφού όχι μόνο με δέχτηκαν, αλλά με δέχτηκαν και στην πρώτη μου επιλογή!


4 μήνες και σήμερα...

(ελπίζω psipsinelάκι μου να ακούσεις και εσύ σύντομα χαρούμενα νεάκια :* )

το Nenyaki γύρισε από τα πάτρια εδάφη χθες το βράδυ και κάποια στιγμή θα καθήσει να σου γράψει και ένα καλό ποστάκι...
Προς το παρρόν, θα σου πω μόνο την περιληψούλα.

*Το ταξιδάκι στο χωριό μια χαρά, ο καιρός χάλια.
Μεγάλη Παρασκευή έφαγα την μπόρα της ζωής μου και το Μ.Σάββατο μια από τα ίδια. Πάλι καλά την Κυριακή έβγαλε ήλιο και ψήσαμε το αρνάκι μας παραδοσιακά (γιατί ως γνωστών η Ρούμελη κάνει τα καλύτερα ψητά ever ;) - θα ακολουθήσει φωτογραφία ).
*Το μαλλί μου κόντινε περίπου μισό μέτρο, πράγμα το οποίο κάπως μου κακοφάνηκε, αλλά το αποτέλεσμα φαίνεται να είναι καλό (Εδώ δεν ξέρω αν θα ακολουθήσει φωτογραφία).
*Τα αυγάκια μας τα βάψαμε, αλλά ξεχάσαμε να τα τσουγκρίσουμε (ένα μυαλό χειμώνα-καλοκαίρι).
*Η γιαγιά μας η καλή (που δεν έχει κότες στην αυλή) μόλις με είδε, πριν πει καν χρόνια πολλά, μου είπε ότι πάχυνα (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!). Πάλι καλά με χρηματοδότησε στο τέλος και (κάπως) το ξέχασα.
*Ανήμερα την Ανάσταση, πέτυχα στην εκκλησία τον απόλυτο απολλώνιο θεό (και άντρα της ζωής μου)...
...ήταν όμως δεύτερος ξάδερφος (καταραμένο "ομορφόσογο")...
*Έφαγα τόσο κρέας τις τελευταίες μέρες, που σκέφτομαι να ξανανηστέψω.
*Γνώρισα ένα άτομο που με έκανε να αναθεωρήσω αρκετές απόψεις που είχα για τους αμερικάνους.
*Κάθε φορά που κατεβαίνω στο χωριό, ανακαλύπτω και κάτι νέο. Όχι πάντα για καλό (δεν εννοώ μόνο τον ξάδερφο)...
*Γμτ... ανακάλυψα ότι είναι ωραία τελικά να μένεις σε μέρος με πράσινο και ήρεμους ρυθμούς.
Δεν αλλάζω πλέον με τίποτα το Πάσχα στο χωρίο...


Αυτάκια. Θα τα πούμε και πάλι σύντομα :)
χρόνια πολλά :)

...που είπε και το μικρούλι σε σχετικό comment :)

Καλό μου στρουμφοblog, επιτέλους, μετά από τόσο καιρό, βρήκα την ησυχία μου!

Έχω τον άπειρο ελεύθερο χρόνο (αν και πάντα έχω δουλίτσες, αλλά το περισσότερο τρέξιμο τελείωσε!) και αυτήν την εβδομάδα πραγματικά έκανα διακοπές!
Ήμουν συνέχεια έξω, έκανα και κάτι αγορές που πολύ με χαροποίησαν (χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ! -πατ! πατ!-), ο αδερφούλης μου είναι μια χαρά μετά την εγχειρησούλα που έκανε και επέστρεψε στο σπίτι (βέβαια γκρινιάζει συνέχεια, αλλά όσο είναι αρρωστούλης τον αγαπάμε) και δεν ξέρω γιατί, αλλά ίσως είμαι και η μόνη που έχει πωρωθεί τόσο πολύ με την επικείμενη -και καθιερωμένη πλέον-, πασχαλιάτικη εκδρομή στο χωριό.

Αν και κάθε φορά η ώρα στο χωριό περνάει παααααααααρα πολύ αργά και κάθε φορά βαριέμαι την ζωή μου εκεί μιας και δεν έχω τι να κάνω (πάλι καλά παίρνω και το pc μαζί -για ψυχολογικούς κυρίως λόγους, ξέρεις, για να μου θυμίζει κάτι τεχνολογία και έτσι...), φέτος θέλω πάρα πολύ να πάω!

Θέλω να ψήσω αρνί, να βάψω αυγά (κάνω και σχεδιάκια πάνω! χιχιχι!), να κάνω δουλίτσες (δεν το περίμενες αυτό από εμένα ε?), να ζουλήξω τα μικρά μου τα ξαδερφάκια, να κάνω την μόστρα μου με τα καινούρια μου ρουχάκια στην Εκκλησία την Ανάσταση (βλέπω λίγο χαρούμενα το χωριάτικο στυλάκι που επικρατεί -πήγα-στην-εκκλησία-να-κόψω-τους-άλλους-ψηλά-χαμηλά), να κάνω μια εκπληξούλα (σσστ! μυστικούλι!) κτλ κτλ.

Φεύγω την Τετάρτη πρωί πρωί με το τρενάκι. Θέλω τόσο πολύ να κάνω βολτούλα με τρενάκι!

Καλά, τι χαρά είναι αυτή που με έχει πιάσει? ελπίζω να μην γίνει τίποτα και να την χαλάσει...

Καλή μου Κλεό,
πέρασαν 6 μήνες και ακόμα να σου μιλήσω για την δουλειά που έκανα τόσο καιρό. Σου μίλησα δηλαδή, αλλά σου είπα σε παλιότερο γραμματάκι μόνο τα άσχημα πράγματα που υπήρχαν τις πρώτες μέρες όταν βρισκόμουν στο παλιό γραφείο.

Δεν σου είπα όμως τι έγινε από τότε.
Μετά από το πείσμα μου, που δεν ήθελα να κάνω την γραμματέα κανενός ψώνιου και να απασχολούμαι με οτιδήποτε άλλο εκτός από τις δικιές μου δουλειές, σήκωσα κεφάλι απέναντι στον "μπαμπούλα α.ε." του γραφείου που ήθελε να με κάνει ο,τι ήθελε αυτός, έγινε και ένα σκηνικό και μετά από την θριαμβευτική μου "νίκη", κατάφερα το να μεταφερθώ σε ένα άλλο γραφείο, όλο δικό μου, με ησυχία πάνω από όλα.

Όλα αυτά μου φαίνονται τόσο κοντά και όμως έχουν περάσει 4 ολόκληροι μήνες από τότε...

Η δουλειά μου.
Χμ... η δουλειά μου... θα ακουστεί χαζό, αλλά πέρασα πολύ όμορφα αυτούς τους μήνες, τόσο που δεν θέλω να φύγω. Εντάξει, μπορεί να μην έμαθα και πολλά καινούρια πράγματα σαν πληροφορικάρια (επιλογή μου ήταν όμως), αλλά έμαθα πράγματα που σίγουρα θα μου χρησιμεύσουν στο μέλλον, όχι μόνο επαγγελματικά.
Έμαθα, αλλά και ανακάλυψα και πολλά στοιχεία του χαρακτήρα μου που πραγματικά δεν ήξερα ότι υπάρχουν. Έμαθα να είμαι οργανωτική, υπεύθυνη, ευγενική (ευχαριστώ τους γονείς μου γι'αυτό), ψύχραιμη, αποτελεσματική...
Έμαθα για παράδειγμα, να οργανώνω σωστά τον χρόνο μου, τα πράγματα του γραφείου για να είναι λειτουργικά και να εξοικονομώ χρόνο και έμαθα πως είναι όταν έχεις να κάνεις πάρα πολλά πράγματα ταυτόχρονα, όπως να έχεις να εξυπηρετήσεις καμιά 10αριά φοιτητές που περιμένουν σε σειρά.
Έμαθα πως να διατηρώ την ψυχραιμία μου και να μιλώ ευγενικά σε άτομα τα οποία έχουν χάσει αυτά από την πλευρά τους την ψυχραιμία τους :) (εννοείται όχι εξαιτίας μου!)
Έμαθα πως να κάνω τους άλλους να οργανωθούν και αυτοί, έτσι ώστε να διευκολύνουν την δική μου εργασία.
Έμαθα ότι το να κάνεις σωστά την δουλειά σου, μπορεί μερικές φορές να σου καταναλώνει τον διπλάσιο χρόνο, αλλά σε γλιτώνει από μπελάδες και από τον χρόνο που θα κάνεις μετά για να το διορθώσεις.
Έμαθα να μιλάω σωστά και "επαγγελματικά" μιας και καθημερινά επικοινωνούσα με εκπροσώπους εταιριών.
Έμαθα μέχρι και πως φαίνεται όταν μπαίνεις σε ένα γραφείο και δεν χτυπάς την πόρτα, ή όταν μπαίνεις μέσα και αφήνεις την πόρτα πίσω σου ανοιχτή (οκ, μπορεί να σου φαίνεται παρανοϊκό/υπερβολικό ή ξέρω και εγώ τι, αλλά πιστεύω ότι αν αποκτήσεις το δικό σου γραφείο, θα δείς ότι έχω δίκιο).

Έμαθα πολλά μικρά και μεγάλα πράγματα που τα σκεφτόμουν πριν, αλλά όταν είναι να σου τα γράψω, όλο τα ξεχνάω...

Δεν σου είπα κιόλας ότι έστω και ανεπίσημα, πήρα τον τίτλο της καλύτερης πρακτικάριας του εξαμήνου! :)

Όσο μίζερα και αν ξεκινούσε η μέρα μου, όσο αΰπνη ή ξενυχτισμένη και αν ήμουν, με το που έφτανα στο γραφείο τα ξεχνούσα όλα.
"Εργασία και χαρά" που λένε και εγώ ήμουν ένα ζωντανό παράδειγμα αυτού :)

Αυτό που μου άρεσε όμως πιό πολύ στην δουλειά μου, είναι ότι γνώρισα πάρα πολύ κόσμο και ότι μιλούσα κάθε μέρα σε πάρα πολλούς. Εκπροσώπους εταιριών, καθηγητές, φοιτητές, προσωπικό...
Ακόμα πιο πολύ μου άρεσε που βοηθούσα τόσο κόσμο, ακόμα και που το 90% των ατόμων αυτών δεν τους γνώριζα και δεν ξέρω καν αν θα τους δω πάλι.
Μου άρεσε που όλοι μου έδειχναν εμπιστοσύνη.
Μου άρεσε που αρκετούς από αυτούς (ειδικά ορισμένους καθηγητές) τους γνώρισα καλύτερα και σταμάτησα να τους βλέπω ως μπαμπούλες (α.ε. χιχι!) του μαθήματος, αλλά έβλεπα τους πραγματικούς, φυσιολογικούς (και όμως!!!) ανθρώπους που έκρυβαν μέσα τους.
Όσο ψωνίστικο και αν ακουστεί, μου άρεσε που όταν έμαθαν μερικοί ότι θα φύγω, μου είπαν ότι θα είναι όλα διαφορετικά μετά, γιατί χαιρόντουσαν που βρέξει-χιονίσει, υπήρχε ένας άνθρωπος που περνούσε από το γραφείο τους και τους έλεγε καλημέρα με χαμόγελο πριν να πάει στο δικό του, ακόμα και αν δεν ήθελε τίποτα...

Όλοι με ρωτούν αν χαίρομαι που φεύγω... γμτ... δεν ξέρω... θα μου λείψουν όλα...

Και όλα αυτά σου τα λέω τώρα, που το προχθεσινό "0 και σήμερα" μου ακούγεται τόσο παράξενο...

Ξέρω ότι θα στεναχωρηθώ όταν θα ανοίξω αύριο την πόρτα του γραφείου μου και δω άλλον στην θέση μου...

Στην προετοιμασία για την επικείμενη εξέταση για το πτυχίο στα ισπανικάκια, κάνουμε -όπως είναι φυσικό- και διάφορες "συνεντευξούλες", προετοιμασία δηλαδή για την προφορική εξέταση (μαμααααααααααααααααα!).

Προχθές που λες, και ενώ περίμενα άνετη να έρθει η σειρά μου για να απαντήσω σε μία από τις κλασσικές και τετριμένες ερωτήσεις που σου κάνουν στο πρώτο μέρος της εξέτασης (ξέρεις, μαζί με τα "με τι ασχολείσαι" κτλ), η καθηγήτρια με αιφνιδίασε.

prof: "¿qué te da miedo?" με ρωτάει
nen: "¿...qué?, απαντάω με απορία

Η καθηγήτρια, νομίζοντας ότι δεν κατάλαβα, επαναλαμβάνει.

prof: "¿qué te da miedo?, τι σε φοβίζει ρώτησα"
nen: "si, sé... pero... xmmm..."
prof: "τι; δεν σε φοβίζει τίποτα;" (ακούγονται χασκογελάκια από την αίθουσα)
nen: "no, es que no lo he pensado nunca..."

Δεν το έχω σκεφτεί ποτέ, τι να πω και εγώ το καημένο?
απάντησα κουτσά στραβά τελικά κάτι που μου ήρθε και αναθεμάτισα την τύχη μου που πάντα μου τυχαίνουν ασυνήθηστες ερωτήσεις που ούτε καλά καλά στα ελληνικά δεν τις έχω σκεφτεί, αντί να μου τύχει καμία από τις πλέον κλασσικές ερωτήσεις, όπως αυτές που τυχαίνουν σε όλους τους υπόλοιπους στο τμήμα (ξέρεις "ποία είναι τα χόμπιτ σου", "τι μουσική ακούς", "τι σου αρέσει να κάνεις στον ελεύθερο σου χρόνο", κτλ)...

Η ερώτηση αυτή με προβλημάτισε τόσο, που καθόμουν βραδιάτικα μετά το μάθημα και προσπαθούσα να σκεφτώ τι θα μπορούσα να απαντήσω αν μου κάνουν μια τέτοια ερώτηση και πάλι στο μέλλον...

χμ... τι με φοβίζει άραγε...

φοβάμαι...
...τους σκύλους (αδέσποτους και μη)
...να περπατώ μόνη μου στον δρόμο (νύχτα-μέρα πλέον...)
...την ταχύτητα (αν πατήσεις το γκάζι λίγο παραπάνω και είναι αυτοκίνητα γύρω, φρικάρω πραγματικά)
...την/στην θάλασσα (επειδή δεν ξέρω τι βρίσκεται από κάτω μου... any wonder why δεν πηγαίνω στα βαθιά?)

αυτά είναι μερικά που μου ήρθαν. Προσπάθησα να σκεφτώ συγκεκριμένα πράγματα, γιατί αν αρχίσουμε τα "αφηρημένα", του τύπου "φοβάμαι μήπως δεν πραγματοποιηθούν οι στόχοι που έχω βάλει", "φοβάμαι μήπως δεν βρεθώ δίπλα στα άτομα που αγαπώ όταν θα έχουν την ανάγκη μου", μέχρι τα "φοβάμαι ότι όταν δω την πρώτη μου ρυτίδα σε κάμποσα χρόνια, χαλαρά θα πάω για πλαστική (χιχι!)", τότε θα ξημερώσουμε!!! :D

αυτά για σήμερα. Δεν είχα χρόνο να σκεφτώ και περισσότερα...

είχες γεννεθλιάκια πριν λίγες μέρες καλή μου Κλεό!
Συγγνώμη που σε ξέχασα...

χρόνια πολλά ...blogάκι μου :)

...το να βλέπεις πράγματα που έχεις γράψει εσύ, να τα χρησιμοποιούν άλλοι...

δεν ξέρεις αν πρέπει να τσατιστείς(?), ή να χαρείς(?) που άλλος ένας ασχολείται με το blog σου...



και...

σιγά θα μου πεις τώρα... έτσι είναι το internet...
όμως.... δεν φαίνονται καλύτερα σε ροζ φόντο? :D

...
Δεν με ενθουσίασαν τα τραγούδια της eurovision, γι'αυτό και θέλω να τα ακούσω ολόκληρα.
Λες να ποντάρουμε στην μπαλάντα?
ξεκίνησε τώρα στην TV το σχετικό πρόγραμμα...
Μας βλέπω όμως στα περασμένα "μεγαλεία"... 10η θέση και βάλε...
Κρίμα και η Βίσση έχει τρομερή φωνή.
Χαραμίζεται όμως...

12 εργάσιμες και σήμερα για το τέλος της πρακτικής...
πως πέρασαν οι μήνες...
αλήθεια, σου έχω μιλήσει ποτέ για την δουλειά μου?
α... ναι παλιά, μια γκρίνια...
περνάω καλά τελικά, τα δύσκολα ήταν στην αρχή.
Θα σου τα πω μια μέρα...
Βρήκα και αντικαταστάτρια χθες...
Μια κοπέλα πολύ καλή και γλυκιά...
Παντρεμένη όμως μου λέει!
και δεν της φαινόταν...
έχω να την "εκπαιδεύσω" την τελευταία βδομάδα, πριν φύγω.

αααχ...

έκανε κρύο σήμερα το πρωί, δεν ξέρω αν είχες βγει και εσύ πρωί-πρωί έξω...
μου αρέσει όμως να περπατάω μόνη μου στον δροσερό αέρα (αν και λίγο τσουχτερό σήμερα...) το πρωί με τα ακουστικά στα αφτιά...
με ξυπνάει όμορφα...
με έχει πιάσει και μια μελαγχολία όμως...
άσε που όλοι γύρω μου έχουν κρυώσει και προσπαθώ να φυλαχτώ μην την αρπάξω και εγώ...
αλλά πως να φυλαχτείς παστωμένος σε ένα λεωφορείο με παράθυρα που δεν ανοίγουν και με τόσα άτομα γύρω?
πάλι καλά έχουν απεργία αύριο.

...πάλι καλά. Λάθος έκφραση.
Πάλι καλά που δεν θα έχει λεωφορεία για εμένα που αύριο δεν θα έχω τρόπο να πάω στην δουλειά (μιας και αλλάζω και 3 από αυτά) και θα κάτσω σπίτι για να διαβάσω, μιας και δεν προλάβαινα αλλιώς...

κλώτσησε και ο σκληρός από το laptop και έτρεχα αυτές τις μέρες.
Και ξέρεις πότε έγινε αυτό, έτσι?
όταν πήγα να προγραμματίσω για πρώτη φορά μετά από τόσο καιρό που είχα αφήσει το "σπορ".
120 ευρουλάκια ο καινούριος.
80άρης όμως. Καλή αναβάθμιση.

Πέρασα και τον Firefox τον 1.5.0.1 και δεν μπορώ να βάλω το ροζ theme με τα πατουσάκια...
Υπάρχει περίπτωση να βρω τον Ff 1.0 ??

και αυτό το template πότε θα το φτιάξω επιτέλους?
σκέφτηκα και μία φράση σήμερα και θέλω κάπου να την κολλήσω...

Κι αν είμαι ροζ, μην με φοβάσαι...


θα περάσει η μελαγχολία των ημερών λες?

μακάρι να έχω καλά νέα την Παρασκευή...

Χθες ήταν οι εγγραφές στην σχολή. Χαμός από φοιτητές στους διαδρόμους και έξω από κάθε αίθουσα, όλοι να σπρώχνουν και να πατιούνται για να πάρουν το μαγικό χαρτάκι με τον αύξοντα αριθμό το οποίο ίσως να τους εξασφάλιζε την είσοδο σε κάποιο εργαστήριο (όχι απαραίτητα της προτίμησής τους), όλοι να αγωνιούν αν θα προλάβουν να μπουν ή αν θα μείνουν απέξω, αν θα βρουν ό,τι θέλουν, τις ώρες που θέλουν, να μην συμπίπτουν μεταξύ τους κτλ...

Και εγώ, απλή θεατής όλου αυτού του μπάχαλου στο οποίο συμμετείχα και εγώ έως πέρυσι.

Γιατί φέτος δεν θα έχω κανένα εργαστήριο.
Καθόλου σπρώξιμο. Καθόλου αγωνία.

Αισθάνομαι κακιά, αλλά όταν είδα αυτήν την κατάσταση πανικού που επικρατούσε και στην οποία δεν συμμετείχα και ούτε θα συμμετάσχω ποτέ ξανά, κάπου εκεί, στο βάθος του μυαλού μου, αισθανόμουν ένα περίεργο, ηδονικό θα έλεγα συναίσθημα, σαν αυτό που νιώθεις όταν αγγίζει την γλώσσα σου η αφράτη σοκολατένια κρέμα μιας φρέσκιας, δροσερής τούρτας black forest, καθώς κάθεσαι και την απολαμβάνεις μόνος σου, τρώγοντάς την αργά-αργά με ένα κουτάλι της σούπας, χωρίς να σε ενοχλεί κανείς...

Νωρίτερα την ίδια μέρα, επειδή είχε αρκετή κίνηση και θα αργούσα (έπρεπε να βοηθήσω στις εγγραφές των εργαστηρίων του 3ου εξαμήνου και να βρίσκομαι στην σχολή από νωρίς), πήρα ταξί για τον σταθμό και από εκεί με μετεπιβίβαση σε λεωφορείο, να φτάσω στο τμήμα.

Πριν μπω, βρισκόταν ήδη μέσα μία κυρία η οποία δεν σταμάτησε καθόλου να μιλάει, αλλά εμένα μου άρεσε, καθώς έσπαγε την βαρετή ησυχία που επικρατεί συνήθως σε ένα ταξί, μέχρι να φτάσεις στον προορισμό σου.

Μέσα σε άλλα (για το που πήγαινε, για το εξοχικό της, για τον σκύλο της, για τα μόρια που έχει, μπλα μπλα μπλα), μάθαμε και τα οικογενειακά της και συγκεκριμένα μου είπε ότι είχε μια κόρη μικρή, στην ηλικία μου, φοιτήτρια και εκείνη.

"τι εξάμηνο είσαι κοριτσάκι?" με ρώτησε.

Και εκεί, για πρώτη φορά, αντί να απαντήσω με κάποιον αριθμό, έφαγα ένα flash και έκανα μια παύση -όπως στις ταινίες, όταν κάποιος detective ανακαλύπτει ένα βασικό στοιχείο για την επίλυση ενός μυστηρίου- και της απάντησα:

"Είμαι στο πτυχίο τώρα..."

Δεν μπορώ να περιγράψω πως ένιωσα όταν είπα αυτήν την φράση (κάπου εδώ πέφτει το video με το nenyaki να τρέχει μέσα σε ένα ανθισμένο λιβάδι και γύρω του να τιτιβίζουν πουλάκια), αλλά ήθελα να τρέξω και να το φωνάξω παντού, μιας και χθες μπήκα και επίσημα στην τελική ευθεία για το πτυχίο και έχω αρχίσει να το συνειδητοποιώ.

είμαι σίγουρη ότι αυτούς τους μήνες θα γίνει η αγαπημένη μου φράση :)

Ρώτα με, ρώτα με, ρώτα με, ρώτα με, ρώτα με, ρώτα με, ρώτα με, ρώτα με, ρώτα με, ρώτα με, τι εξάμηνο είμαι darling!

Θέλω να μ'ακούω, να μ'ακούω, να μ'ακούω να το λέωωωωωωωω...

...και έγινε πολίτης dtsomp :)