Σκεψούλες...

Είμαι από τα άτομα που (κακώς) κοιτάνε πολύ πίσω...
Πως θα ήταν όλα αν ήταν εκείνο έτσι, αν αντί για αυτό είχα κάνει εκείνο, αν δεν είχα επιλέξει ένα τρίτο, ή αν είχα σκεφτεί να πω κάτι άλλο σε μία στιγμή, κτλ κτλ...

Τις τελευταίες μέρες σκέφτομαι πως θα ήταν όλα αν δεν είχα πέσει σε δύο εταιρίες που είχαν κάποιες κακές στιγμές οι οποίες με επηρέασαν άμεσα. Πως θα ήταν το καλοκαίρι, πως θα ήταν η επιστροφή τον Σεπτέμβρη, μπλα μπλα...

Ελευθερή και ωραία οπότε μιας και η Yahoo! μετέφερε τα γραφεία από την Στοκχόλμη στην Καλιφόρνια και την Ericsson να ανακοινώνει ότι δεν κάνει περαιτέρω προσλήψεις στο δικό μας department (τουλάχιστον) λόγω οικονομικών προβλημάτων...

Ας είναι... τι να κάνεις... στεναχωρήθηκα και για το ένα και για το άλλο, αλλά χαίρομαι που τουλάχιστον ξέρω ότι άφησα καλή εντύπωση και θα έχουν έναν καλό λόγο να πουν για εμένα...

Η πτυχιακή είναι πλέον ένα θέμα τύπου "στο Villabajo ακόμα τρίβουν". Τελείωσε η πτυχιακή για την Eri, την παρουσίασα και 2 φορές, την παρέδωσα και τελείωσε. Για την σχολή όμως, παραήταν "technical" και έπρεπε να γίνει πιο "academically oriented" όπως με ενημέρωσε η Αργεντίνα επιβλέποντας στην σχολή (ακούγεται πολύ ζέξυ, αλλά για να σου καταστρέψω την εικόνα με τους φοίνικες και την μουσικούλα που έφτιαξες, σου λέω ότι είναι μια 40άρα με 2 παιδάκια :P ). Άρα έχω το τελικό κείμενο και πρέπει να κάνω διορθώσεις. Και είχα 2 επιλογές γι'αυτό: ή να ξεσκιζόμουν και να προσπαθούσα να φτιάξω τα πάντα σε 1 βδομάδα μέσα, ή να διάλεγα την chill-out εκδοχή του να το αφήσω για τον Σεπτέμβρη. Και έτσι έκανα.

Δευτέρα λοιπόν ταξιδάκι Ελλάδα με το κείμενο της πτυχιακής στο χέρι και ένα deadline για 1 Αυγούστου. Ως τώρα φαίνεται πολύς καιρός για τις διορθώσεις που έχω να κάνω, αλλά όσο σκέφτομαι τι μυαλό θα έχω κάτω, μάλλον είναι λίγος.

Ελπίζω το επόμενο ποστ να μην είναι πάλι σε 2 μήνες. Το παρα-άφησα αυτήν την φορά το blog, αλλά δεν ήμουν και σε πολύ φάση για να γράψω, έτρεχα κιόλας...
Είχα να ποστάρω κάτι σουβλάκια και κάτι αρνιά από τις διακοπές το πάσχα, αλλά πάνε τώρα αυτά...
Ελπίζω να κάνω mini-ποστάκι για το ταξίδι που πήγα στο Λονδίνο με φωτογραφιούλες κτλ...
Θα δούμε όμως.

Φιλάκια ως τότε,
Nenya



Ποστ μέσα στο ποστ: Blogοπαίχνιδο
Η >lina με κάλεσε να συμμετάσχω στο: Τι ισχύει; παιχνίδι, όπου πρέπει να δώσω 4 πληροφορίες για εμένα εκ των οποίων η μία είναι σωστή και πρέπει να μαντέψεις ποια είναι αυτή. Πλάκα είχε και είπα να το δοκιμάσω.

Δυσκολεύτηκα να βρω 4 πληροφορίες αληθινο/ψεύτικες, άρα είπα να πιάσω ένα θέμα και να γράψω 4 πράγματα από εκεί. Και βρήκα το θέμα "αθλητισμός".

1. Το '96 μεριά είχα φάει τρελό κόλλημα με την ομάδα μπάσκετ του Ολυμπιακού. Όλες οι αφίσες στο δωμάτιό μου (του Ρουβά δηλαδή! χαχα!) είχαν αντικατασταθεί με αυτές των παικτών της ομάδας, δεν έχανα αγώνα για αγώνα στην τηλεόραση και μάζευα ό,τι δημοσίευμα έβρισκα σε εφημερίδες και περιοδικά. Παρόλα αυτά, δεν έχω πάει παρακολουθήσει ποτέ αγώνα της ομάδας από κοντά.

2. Από τα νιάτα μου έως τώρα, έχω περάσει από ενόργανη, ρυθμική, μπαλέτο, στίβο, τέννις, μπάσκετ και βόλευ. Τα έκανα όλα, αλλά πιό πολύ μου άρεσε να τρέχω μεγάλες αποστάσεις στον στίβο.

3. Όταν πήγαινα ενόργανη, μια μέρα είχε έρθει ένας συμμαθητής μου στο γυμναστήριο για να δει την αδερφή του. Ο τυπάς ήταν αχώνευτος τίγκα, αλλά μίας και ήμουν ψωνάρα, έφυγα από το group και πήρα στον δίζυγο για να του αποδείξω / επιδείξω τι "κόλπα" ήξερα να κάνω. Το αποτέλεσμα ήταν να γλιστρίσω σε μία φιγούρα και να σκάσω κάτω με την μάπα σε σημείο που δεν είχε στρώμα, με αποτέλεσμα να γίνω ρεζίλι (εννοείται), να τα ακούσω από τον γυμναστή που δεν πρόσεχα και έκανα του κεφαλιού μου, αλλά και να έχω στραβή μύτη για αρκετό καιρό μετά από αυτό...

4. Όταν πήγαινα ρυθμική αρκετά πιό μικρή, με είχαν διαλέξει ανάμεσα από όλο το group για να με προπονήσουν για τους επόμενους Ολυμπιακούς αγώνες μιας και είχα τον σωματότυπο αλλά και ένα κάποιο ταλέντο. Η μαμά μου όμως αρνήθηκε μην θέλοντας να μου καταστρέψει την ζωή στο μέλλον και να χαρώ την παιδική μου ηλικία σαν παιδάκι πιό φυσιολογικό.

(Τώρα που τα ξαναδιαβάζω, όλα ακούγονται περίεργα! :/ ).

Αυτά... για το ποιο είναι το σωστό θα τα πούμε σύντομα. Μιας και το προστάζει το παιχνίδι, θα καλέσω και εγώ με την σειρά μου τον dtsomp, την quelmarth, την psipsinel (αν μπορεί) και την sapia από τους σάπιους.

Για να μην τα πολυλογώ, προσπάθησα μερικούς μήνες χωρίς αποτέλεσμα. Τελικά, αποφάσισα αντί να διαλέξω πτυχιακή όπως θα γινόταν σε έναν τέλειο κόσμο, να διαλέξω τον καθηγητή με τον οποίο έβλεπα ότι μπορούσα να συνεννοηθώ και που ήταν ο λογικότερος από όλους.
Έτσι στο τέλος κατέληξα με μια χαζή πτυχιακή με βάσεις δεδομένων, καμία σχέση με αυτό που θα ήθελα ποτέ να κάνω, απλά για να δείξω μία πτυχιακή στην σχολή, να μου δώσουν το πτυχίο μου και να την κάνω.
Κατά την διάρκεια που την δούλευα, έβριζα όλη την ώρα την στιγμή που έπεσε στα χέρια μου, έφτιαξα μια βλακεία που ήταν ακαδημαϊκά σωστή και την έδωσα να τελειώνω.

Στην συνέντευξη δε για την τωρινή πτυχιακή μου, όταν μου ζήτησε ο τυπάς εκεί να του πω γιατί επέλεξα το θέμα εκείνο σαν πτυχιακή ενώ ενδιαφερόμουν για το interface design in any sense, δεν ντράπηκα όχι μόνο να του εξηγήσω την νοοτροπία της παλιάς μου σχολής, αλλά και να του δηλώσω ότι πολύ απλά... δεν του την στέλνω!!! Σκέφτηκα ότι ετσι και αλλιώς, είτε έστελνα την πτυχιακή εκείνη, είτε του έκανα αυτήν την δήλωση, θα την έχανα την θέση, άρα ας γλίτωνα τουλάχιστον την ρόμπα (αλλά τελικά ο τολμών νικά που λένε :P ).


Και τώρα ερχόμαστε στο πέρυσι τέτοιον καιρό (Απρίλιος 2007), στα τελειώματα του πρώτου masterοχρόνου μου (Τότε, πριν κάνω την αίτηση για το extension του προγράμματος και κάνω το μεταπτυχιακό 2 χρόνια -ή 4 εξάμηνα ή 120 ECTS αν σου αρέσει έτσι- είχα 2 εξάμηνα μαθημάτων και ένα πτυχιακής το οποίο σήμαινε ότι από Σεπτέμβριο 2007 έπρεπε να αρχίσω πτυχιακή). Εκεί, έβαλα πείσμα ότι δεν θα έκανα πάλι άσχετη πτυχιακή. Και έτσι και έγινε.
Μετά από ψάξιμο 6 μηνών (ολογραφώς "έξι") και ενώ είχαν γίνει τα νεύρα μου κυριολεκτικά χάλια, βρήκα μια πτυχιακή πάνω σε αυτό που μου αρέσει.

Και ξέρεις τι?
Τους τελευταίους 4 από τους 6 μήνες που δουλεύω την πτυχιακή, γουστάρω τρελά. Ακόμα και τον τελευταίο μήνα που είμαι κλεισμένη μέσα στο σπίτι και γράφω όλη μέρα, γουστάρω γουστάρω γουστάρω!!!

Γιατί μου αρέσει τρελά και δεν το κάνω από υποχρέωση προς την σχολή, ούτε σε κανέναν, ούτε το είδα σαν εξαναγκαστική εργασία ούτε ως αναγκαίο κακό, ούτε, ούτε, ούτε.

Σε 10 μέρες τελειώνω την πτυχιακή μου officially και έχω σχεδόν τελειώσει το report. Κοιτώντας πίσω, βλέπω ότι παρόλο που είχα κάτι παραπονάκια όπως πχ. που δεν είχα κάποιον να με καθοδηγεί, αλλά στρώθηκα κάτω και τα έκανα όλα μόνη μου με αποτέλεσμα να πάρω πάρα πολλές γνώσεις και εμπειρίες.
Ήμουν πολύ τυχερή που έπεσα σε εταιρία της οποίας η πολιτική είναι να μην δίνει συγκεκριμένο θέμα στους φοιτητές, αλλά να τους εμπιστεύεται και να τους αφήνει ελεύθερους να "παίζουν". Και έτσι, παρόλο που μου πήρε 2 μήνες, διαμόρφωσα το θέμα μου όπως εγώ ήθελα και έκανα αυτό που πραγματικά ήθελα.

Σε 10 μέρες όπως είπα τελειώνω την πτυχιακή μου και γαμώτο, χαίρομαι που την έκανα. Χαίρομαι που με έκανε να συνειδητοποιήσω τι θέλω να κάνω βγαίνοντας από την σχολή, που με έμαθε τόσα για τον κλάδο μου και για την όλη εμπειρία που κέρδισα. Χαίρομαι που εγωιστικά πιστεύω ότι είχα το καλύτερο και πιο ενδιαφέρον θέμα πτυχιακής στον κόσμο.
Χαίρομαι που το ηθικό μου είναι τέρμα πάνω, χαίρομαι που θέλω να την δείξω παντού και που είναι το πλέον αντιπροσωπευτικό δείγμα των ικανοτήτων μου, χαίρομαι, χαίρομαι, χαίρομαι!

Έστειλα την σχεδόν τελειωμένη μου πτυχιακή πριν λίγο στον επιβλέποντά στην εταιρία και περιμένω feedback. Οι διορθώσεις θα γίνουν Πάσχα στην Ελλάδα, καθώς κατεβαίνω την Τετάρτη.

Μια μερούλα από αυτές θα σου εξηγήσω και το θέμα της πτυχιακής μου.
Ως τότε φιλάκια και καλές γιορτές,
Nenya

PS. Η κούπα στην φωτογραφία είναι δωράκι του dtsomp ως δείγμα συμπαράστασης και εκτίμησης προς το έργο μου :P :P :P
Την έχω δίπλα από το pc και την κοιτάω όλη την ώρα :D

Να'μαι πάλι, χάθηκα...
θα κάνω αυτό το ποστάκι όσο πιό σύντομο γίνεται γιατί κάθε φορά κάθομαι και γράφω με τις ώρες, αλλά πραγματικά τώρα δεν έχω χρόνο καθόλου.

Πήγαμε στο Goteborg και ήρθαμε.
Θα αρχίσω με μια μίνι περιγραφή της πόλης και μετά θα πάω στο κύριο event...
Η πόλη ήταν πάρα πολύ όμορφη, με καταπληκτικά κτίρια σε όλο το μέρος της και μικρή, ιδανική για περπάτημα. Το κακό ήταν ότι φάγαμε το απίστευτοτατο κρύο, με μια πρόγνωση την ημέρα που φτάσαμε στο -9 με real feel -21. Αυτό δεν μας εμπόδισε να κάνουμε βόλτες στην πόλη, αλλά δεν μπορούσαμε να μείνουμε και με τις ώρες έξω.
Το άλλο κακό ήταν ότι δεν είχε και τίποτα τρελό να κάνεις indoors και εκτός αυτού τα περισσότερα μουσεία έκλειναν νωρίς και έτσι δεν μπορέσαμε να επισκεφτούμε τίποτα περισσότερο από το μουσείο φυσικής ιστορίας της πόλης, μιας και περιείχε την μοναδική στον κόσμο βαλσαμωμένη μπλε φάλαινα με τον σκελετό της. Ας είναι... άξιζε η βόλτα...
Όσο για night life και άλλα τέτοια, δεν μπορώ να πω ότι είχα όρεξη να βγω. Γιατί εκτός του ότι το είχα καρακαταδαγκώσει, δεν είχα καμία απολύτως περιέργεια να δω πως διασκεδάζουν οι Σουηδοί. Been there, done that.
Θα ήθελα να ξαναπάω πάντως στην πόλη με καλύτερο καιρό και την μηχανή ανα χείρας για να βγάλω φωτογραφίες τα απίστευτα κτίρια που είχε... (δεν έχω ανεβάσει φωτογραφίες ακόμα, αλλά θα το κάνω σύντομα).

Ας πάμε τώρα στο ζουμί...

Το παγκόσμιο πρωτάθλημα καλλιτεχνικού πατινάζ ήταν τρομερή εμπειρία, πραγματικά, ήταν κα τα πλη κτι κό.
Ο κόσμος τρελά οργανωμένος (ειδικά οι Ελβετοί που είχαν κουβαλήσει κουδούνες ολόκληρες) και έκαναν κλίμα τέλειο στον αγωνιστικό χώρο, χειροκροτούσαν τους πάντες, και εμψύχωναν όλους τους αθλητές ανεξαιρέτως, ειδικά αυτούς που είχαν κάποιες άτυχες πτώσεις, αλλά όπως και να το κάνουμε, δεν κρυβόταν η αγάπη για τους Ευρωπαίους...
Αν έτυχε μέσα σε όλα τα ουρλιαχτά προς τον Joubert να άκουσες και μια πρόταση γάμου, αυτή προερχόταν από το Nenyaki (παρουσία dtsomp πάντα, ο οποίος όταν είδε ότι θυμήθηκα τα μαθητικά μου χρόνια (σσ. πρώην ρουβίτσα) δεν ήθελε να με ξέρει ντιπ για ντιπ κατά ντιπ).
Πέρα από την πλάκα, ξεσκίστηκα να ουρλιάζω (εσκεμμένα ντε :D) κάθε φορά που ήταν ο Joubert ή ο Lambiel επί πάγου και μιλάμε ότι το ευχαριστήθηκα τρελά και πέθανα στο γέλιο. Έγιναν καταπλητικά σκηνικά!!! Ό,τι να'ναι! (oooh dear God, ακούγομαι πιό χαζή από ότι περίμενα).
Καταπληκτικό μέρος για να βγάλεις το άχτι σου! Έτσι, με το γάντι!
(Να πω εδώ ότι σε Joubert και Lambiel έπεσε τέτοιο ουρλιαχτό στο στάδιο, που ήταν σαν να ήταν γεμάτο με λυσσασμένες γεροντοκόρες παρμένες κατευθείαν από το ράφι! αν ήμουν αθλητής θα φοβόμουν... χαχαχα!!!)

Μεταξύ 2ου και 3ου group εγώ, η Ε. και η Κ. κάναμε και μία μικρή βόλτα προς τους δημοσιογράφους... και ποιον ψάχναμε εννοείται πως? τον κύριο Κωστάλα.
Μιλάμε ότι ο άνθρωπος έχει επίπεδο, όχι αστεία. Δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα από όσα είπαμε γιατί είχα μείνει να κοιτάω λίγο... Σου προκαλούσε ένα κάποιο δέος όσο να'ναι...
Θυμάμαι ότι ήταν ευγενέστατος, ότι φάνηκε πραγματικά που χάρηκε που πήγαμε και του μιλήσαμε και γενικά, δεν νομίζω ότι θα την ξεχάσω αυτήν την γνωριμία.
Ο μπαμπάς μου μου είπε τηλεφωνικά ότι κατά την μετάδοση ευχαρίστησε τους έλληνες θεατές που πήγαν να τον συναντήσουν. Η τιμή ήταν όλη δικιά μας.

Τώρα θυμήθηκα μόνο ότι του είπα ότι μας φαινόταν περίεργο να παρακολουθούμε το πατινάζ χωρίς να τον ακούμε και μου είπε "ναι, αλλά άλλο να το βλέπεις ζωντανό!". Δεν είχε και άδικο...
Είμασταν πολύ τυχεροί γιατί είχαμε πάρα πολύ καλές θέσεις (10η σειρά στον τελικό και 14η στο gala) και βλέπαμε όλους τους αθλητές πολύ καθαρά. Nα πω εδώ ότι τα εισιτήρια τα πήραμε στις 26 Νοεμβρίου!!!

Ο τελικός ανδρών (ή το ελεύθερο πρόγραμμα για να χρησιμοποιήσω την σωστή ορολογία) μπορώ να πω ότι ήταν λίγο κουραστικό στην αρχή, μιας και οι πρώτοι αθλητές δεν έκαναν και πολλά... το οποίο ήταν καλό από μια μεριά γιατί όσο περνούσε η ώρα ανέβαινε και το επίπεδο (και γιατί μπορούσα στην αρχή να δοκιμάσω την μηχανή μου και να την έχω "ψυχολογήσει" μέχρι να βγουν οι καλύτεροι αθλητές). Όσο περνούσε η ώρα, αντί να κουραζόμαστε, ενθουσιαζόμασταν όλο και πιό πολύ, μέχρι το αποκορύφωμα, το τελευταίο group των αθλητών που όλοι κυριολεκτικά τα έσπασαν. Δεν έχω λόγια για να περιγράψω το κλίμα...

Όσον αφορά το gala*, τι να πω? καταπληκτικό πραγματικά, μας έκανε να μετανοιώσουμε που δεν πήραμε εισιτήρια για όλη την εβδομάδα και όλα τα αθλήματα... Τέλειο, και οι αθλητές και ο φωτισμός και η μουσική και τα πάντα... Για να είμαι ειλικρινής όμως, ο τυπάς με το πιάνο που έκοβε βόλτες στο event μου φάνηκε λίγο αστείος... Εκτός από αυτόν, εμφανίστηκαν και τα μέλη της Σουηδικής εθνικής ομάδος αλλά και η Σουηδική ομάδα συγχρονισμένου πατινάζ (ανάθεμα και αν το είπα σωστά... ).

Φωτογραφίες έχω ανεβάσει στο flickr account μου σε 2 set: τελικός ανδρών και gala νικητών.

Μακάρι να είμαστε καλά, να πάμε του χρόνου στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα που θα γίνει στο Ελσίνκι.
Φιλάκια!
Nenya


Ποστ μέσα στο ποστ (το συνηθίζω τώρα τελευταία... παράξενο...): η καινούρια μου μηχανή / mini review.
Στην αναζήτηση καινούριας ψηφιακής φωτογραφικής μηχανής, προσπαθούσα όλο να αποφύγω τις sony και όλο επάνω τους έπεφτα... Έτσι, συνεχίζω την παράδοση που ξεκίνησα πριν 4,5 χρόνια και επιμένω sony σε ψηφιακή.
Το καινούριο μου απόκτημα, η W-80 και μία καρτούλα 4 GB.
Oφείλω να ομολογήσω ότι με εξέπληξε η απόδοση της μπαταρίας της. Την πρώτη μέρα στο Goteborg έβγαλα 1075 φωτογραφίες (3,0 GB) με τις περισσότερες να είναι χωρίς flash (καθώς απαγορευόταν κατά την διάρκεια του αγώνα) και κουβαλώντας την μηχανή μέσα στο απίστευτο κρύο της πόλης (ως γνωστών η απόδοση της μπαταρίας πέφτει στις χαμηλές θερμοκρασίες) και παρόλα αυτά, η μπαταρία τελείωσε το βράδυ, όταν είχα ξαπλάρει στο ξενοδοχείο και τις κοιτούσα μέσω του slideshow που προσφέρει η μηχανή.
Όσον αφορά την δεύτερη ημέρα, έβγαλα 508 φωτογραφίες (1,6 GB) μετά από επίσης μία βόλτα στο εξωτικά καταπαγωμένο Goteborg και το μουσείο φυσικής ιστορίας του, με σχεδόν όλες τις φωτογραφίες να είναι τραβηγμένες με flash (δεν υπήρχε πρόβλημα με το flash κατά την διάρκεια του gala οπότε του έδωσα και κατάλαβε!).
Τι άλλο... Super γρήγορη φόρτωση flash και εστίαση, τέλεια χρώματα, πεντακάθαρες φωτογραφίες --> άξιζε η αγορά ;)
Και το σύνολο? 1721 φωτογραφίες όλη η εκδρομή και 5,2 GB από εμένα (ευχαριστώ dtsomp που με άφησες να τις ξεφορτώσω στο mac σου!) και άλλες 1012 από την μαμ μαμ μου, σύνολο 2733 (6,5 GB) φωτογραφίες...

Όσο για το Flickr... 3344 views μέσα σε 13 μέρες... κάτι κάναμε...


ΥΓ1. Σύντομο ποστάκι είπα στην αρχή? χμ...
ΥΓ2. Σχετικό ποστ και από τον dtsomp.
YΓ3. Κοίτα πως περνάνε 3 χρόνια blogging... χρόνια πολλά Κλεό :*

*το gala είναι το show που γίνεται την τελευταία μέρα των αγώνων, κάτι σαν τελετή λήξης και περιλαμβάνει τους 5 πρώτους σε όλα τα αθλήματα: γυναικών, ανδρών, ζευγάρια και χορό στον πάγο.

Μεγάλη Τετάρτη σήμερα στην Σουηδία και ο καιρός κάθε άλλο παρά ανοιξιάτικος είναι.
Καλά, δεν ξέρω δηλαδή τι παίζει γενικά, αλλά εγώ έχω συνδιάσει το Πάσχα με την άνοιξη, με λιβάδια πράσινα και ξέρω γω τι, να σουβλίζεις το αρνί και να τρως την τσίκνα με το κιλό ενώ σε βαράει ο ήλιος κατακέφαλα και άλλα τέτοια... (πολύ τσικνοσυζήτηση έχει πέσει στο blog τον τελευταίο καιρό...).

Ειλικρινά πάντως, ο χειμώνας φέτος ήταν πολύ κλάϊν. Προσωπικά, δεν είδα το θερμόμετρο να πέφτει κάτω από τους -4 (και δεν μένω και κέντρο), δεν είχαμε χιόνι (χιόνισε μερικές φορές λίγο και την επόμενη έλιωνε), δεν πάγωσαν οι λίμνες και τίποτα δεν θύμιζε σκανδιναβικό χειμώνα. Σύμφωνα δε και με το The Local, αυτός ο χειμώνας ήταν ο ηπιότερος των τελευταίων 250 χρόνων για την Στοκχόλμη.




Βέβαια εμένα μου αρέσει αυτός ο καιρός γιατί μπορώ και κάθομαι και δουλεύω/διαβάζω περισσότερο, αλλά την Μ.Παρασκευή φεύγουμε εκδρομούλα για Γκέτεμποργκ (Gothenburg το λένε στο χωριό μου :P ) και δεν ξέρω αν θα έχει φτιάξει ο καιρός μέχρι τότε.
Δεν πάμε να γιορτάσουμε το Σκανδιναβοπάσχα ακριβώς, αλλά μιας και έχω τετραήμερη άδεια, πάμε για να παρακολουθήσουμε το παγκόσμιο πρωτάθλημα καλλιτεχνικού πατινάζ που θα γίνει εκεί. Έχω εισιτήρια για το gala των νικητών και για τον τελικό ανδρών (too bad o Plushenko δεν θα πάρει μέρος, αλλά τουλάχιστον θα πάρουμε μάτι τον Joubert... Nenyaki hearts Joubert). Suuuuuupeeeer....



Για σκανδιναβοπασχαλινά έθιμα θα γράψω άλλη μέρα (όχι ότι είναι πολλά, αλλά είναι λίγο αργά τώρα). Μπορώ να πω όμως ότι είναι ένα πολύ σλούρπ! Πασχαλινά μεγάλα αυγά γεμάτα ζαχαρωτά! νιαμ!


Και τώρα, το quiz της ημέρας:
Όταν σκέφτεσαι να πας για έναν καφέ, μια βόλτα ή μια εκδρομή βρε παιδί μου ξέρω 'γω, τα πρώτα άτομα που σου έρχονται στο μυαλό για να ζητήσεις να έρθουν μαζί σου (πιστεύω) ότι είναι τα άτομα που θεωρείς φίλους σου, που τους θεωρείς ευχάριστους και που κάνετε τα περισσότερα (τέτοιου είδους) πράγματα μαζί.

Παρακαλώ, συμπληρώστε το κενό:
Όταν σκέφτεσαι να πας για έναν καφέ, μια βόλτα ή μια εκδρομή βρε παιδί μου ξέρω 'γω, τα άτομα τα οποία όχι μόνο δεν καλείς για να έρθουν μαζί, αλλά ούτε καν τους λες ότι θα πας για καφέ/βόλτα/εκδρομή, είναι τα άτομα τα οποία...................................................................................

Καλά χριστ... εεε καλό σκανδιναβοπάσχα.
Τα λέμε την Δευτέρα το βράδυ που γυρνάω...
Φιλάκια,
Nenya


Y.Γ. από υγεία πάμε καλύτερα, αν και δεν "γιάναμε" ακόμα. Να δούμε αν οι διακοπές θα βοηθήσουν καθόλου...

Καιρό έχω να σου γράψω κάτι Κλεό...
Τα νέα μου είναι λίγο σκατά... Την τελευταία Παρασκευή του Φεβρουαρίου το βραδάκι και ενώ είχα ξαπλάρει αμέριμνη στο σπίτι του dtsomp, στο άσχετο τελείως με πιάνει ίλιγγος. Δεν με είχε πιάσει ποτέ ξανά για να έχω μέτρο σύγκρισης, αλλά oooh boy ήταν γερός.
Ξαφνικά έχασα τον κόσμο γύρω... δεν ήξερα τι μου γινόταν. Το χειρότερο είναι ότι εκεί που νόμιζα ότι ήταν μία κρίση και πέρασε, με έπιασε πάλι και πάλι και πάλι...
Δεν μπορούσα να σηκωθώ, να γυρίσω το κεφάλι μου, να κουνηθώ, τίποτα...
Άρχισα να σκέφτομαι ότι γινόταν επειδή ήμουν πολύ κουρασμένη μιας και δεν είχα κοιμηθεί καλά για 3 ημέρες και ότι αν ξερενόμουν για 15 ώρες, την επόμενη θα ήταν όλα οκ, αλλά... τζίφος.

Πάω να σηκωθώ το πρωί την επόμενη και τα ίδια ακριβώς, χωρίς καμία αλλαγή. Το περίεργο είναι ότι δεν αισθάνομαι ότι γυρίζει το ταβάνι που λένε, αλλά ότι γυρίζει το κεφάλι μου (οοο ναι, σαν το κοριτσάκι από τον εξορκιστή) και τα μάτια μου. Είναι το χειρότερο συναίσθημα που έχω νιώσει ποτέ στην ζωή μου. Το χειρότερο από όλα όμως είναι ότι επειδή δεν ξέρω τι μου γίνεται, με πιάνει πανικός και αρχίζω να φωνάζω χωρίς να μπορώ να με ελέγξω. Πέφτω κάτω, κρατάω το κεφάλι μου και κλείνω τα μάτια μου για να σταματήσουν να γυρίζουν και τρομοκρατούμε που δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει η όλη φάση.
Τρόμαξα και τον dtsomp, αλλά ευτυχώς βρήκε το κόλπο να με κάνει να αισθάνομαι λίγο καλύτερα: στην στιγμή του υλίγγου/πανικού με πιάνει γερά (κεφαλοκλείδωμα?) και με κρατάει σταθερή όσο μπορεί για να μου δείξει ότι δεν γυρίζει το κεφάλι μου, αλλά και ότι δεν κουνιέται και τίποτα γύρω. Ακούγεται γελοίο ίσως, αλλά βοηθάει.

Έτσι πέρασε η πρώτη βδομάδα. Ξάπλα, ανάσκελα , χωρίς να μπορώ να κουνηθώ, να γυρίσω αριστερά-δεξιά για να βολευτώ ή να σηκωθώ και κοιτώντας τον τοίχο μιας και με το που έπαιρνα λίγο αγκαλίτσα το laptop για να περάσει η ώρα με έπιανε ίλιγγος. Coooool.

Το θέμα είναι ότι η όλη φάση έγινε στην πλέον πιο ακατάλληλη στιγμή. Το βράδυ που ξεκίνησε αυτό, γιόρταζα το τέλος μιας περιόδου πεντάμηνου ξεσκίσματος και την αρχή ενός άλλου, λίγο διαφορετικού, δίμηνου -αυτήν την φορά- ξεσκίσματος. Μέσα σε αυτές τις 2 βδομάδες ακύρωσα 3 meeting για την πτυχιακή μου, έχασα το deadline για μία (πανηλίθια) εργασία στην σχολή και έμεινα πίσω στην δουλειά. Μου την δίνει όταν σε περίοδο που δεν μπορώ να χάσω ούτε 2 ώρες, χάνω έτσι 2 βδομάδες από την ζωή μου.

Anyway... Με σήκωσε ο dtsomp μια μέρα που αισθανόμουν λίγο καλύτερα και με έσυρε στον γιατρό (ή στην "γιατρίνα" καλύτερα). Η τύπισσα μου έκανε μια γενική εξέταση, αλλά και κάτι τεστ για να δει αν η όλη φάση προερχόταν από το αυτί μου (εκεί είναι το κέντρο ισορροπίας and stuff).
Τα τεστ ήταν πολύ χαριτωμένα μπορώ να πω. Μου έπιανε το κεφάλι και μου το κουνούσε δυνατά αριστερά-δεξιά και πάνω-κάτω, το έπιανε εκεί που ήμουν καθισμένη και χαλαρή και με έριχνε κάτω και άλλα τέτοια καταπληκτικά. Ε και φυσικά σε κάποια φάση με έπιασε η χαριτωμένη κρίση πανικού/ιλίγγου και άρχισα να κλαίω και έγινα ρομπίτσα, αλλά με είχε ξεσκίσει το παλιοσουηδάκι (δεν έβλεπα μπροστά μου για να γυρίσω σπίτι μετά από αυτό). Το verdict ήταν ότι είναι κάτι αδένες στον λαιμό μου πρισμένοι από ίωση λόγο κρύου και αυτοί προκαλούν το όλο πανηγύρι. Η μαμ-μαμ μου όταν το άκουσε μου έχωσε και ένα γερό καντήλι μιας και την ημέρα αμέσως πριν με πιάσει αυτό, είχα περάσει κανένα 2ώρο έξω στο κρύο, να ψήνω μπριζόλες και σουβλάκια και να ρουφάω τσίκνα στον εορτασμό της Τσικνοπέμπτης (εμ, φταίει που με μεγάλωσαν λέγοντας μου ότι πρέπει να είμαι φιλότιμη, βοηθάω πάντα/παντού και ότι είναι ντροπή να κάθομαι και να τα περιμένω όλα έτοιμα από τους άλλους.................. τέλος πάντων..........).

Κλάιν ή όχι η διάγνωση, δεν ξέρω. Το θέμα είναι ότι ακόμα και τώρα, 2 βδομάδες αργότερα, παρόλο που αισθάνομαι πολύ-πολύ καλύτερα και σηκώθηκα και πήγα και στην δουλειά, δεν μπορώ να κάνω απότομες κινήσεις, να σκύψω, να κοιτάξω κάτω, να γυρίσω στον ύπνο μου, αλλά το χειρότερο, δεν μπορώ να σηκωθώ και να ξαπλώσω μόνη μου. Και οοο ναι, ξυπνάω κάθε πρωί τον dtsomp ή τον φωνάζω για να με σηκώσει να πάω στην τουαλέτα εδώ και 2 βδομάδες... tres romantique όμως? :D
Πέρα από την πλάκα, να'ναι καλά... δεν θα μπορούσα να το περάσω όλο αυτό μόνη μου...

Έρχεται η μαμ-μαμ μου αύριο από Αθήνα όμως για αναλάβει δράση και θα τον αφήσω στην ησυχία του. Αν δεν μπορώ και τις επόμενες 4 βδομάδες που θα είναι εδώ η μαμ-μαμ να κουνηθώ, τότε με βλέπω να παίρνω 57985624956245 κιλά στο πολύ άνετοστ...

Αυτάκια. Θα κλείσω το γραμματάκι μου με μία bonus φωτογραφία από την Τσικνοπέμπτη και με ένα link για το soundtrack των 2 αυτών εβδομάδων "I'm spinning around" από Kylie Minogue και "Vertigo" από U2, όπως τα πόσταρα στο πιάτο.

(Δεν βάζω φατσούλες στο blog μου, αλλά στην pic μπορείς να δεις τα σουβλάκια μας αλλά και την καταπληκτική μου τσάντα-κατσικάκι :P Την mini επεξεργασία την έκανα με το paint! χαχαχα!!! (δεν έχω photoshop στο pc που είμαι τώρα)).

φιλάκια,
Nenya

Τον Δεκέμβριο, είχα πάει σε ένα αποχαιρετιστήριο party από ένα φιλαράκι που τελείωσε και γυρνούσε Γερμανία για να κάνει την πτυχιακή του.
Δεν ήταν party με "νταβαντούρι", αλλά πιό "οικογενειακή" φάση: καμιά 10-15 φιλαράκια, συζητησούλες, χαμηλωμένα φώτα, με μια μουσικούλα (brutal death metal :D ) να ακούγεται στο βάθος, μπυρίτσες και... λιόσπορος!

Βλέπω και εγώ τον λιόσπορο που λες με το που καταφθάνω και άνοιξε η καρδιά μου (τον είχαν φέρει κάτι φιλαράκια γείτονες -γεωγραφικά- που ξέρουν από καλό πράγμα). Εννοείται πως έπεσα με τα μούτρα και οι κουβέντες που έκανα από εκεί και πέρα περιοριζόντουσαν σε μονολεκτικές απαντήσεις, ακολουθούμενες από το χαρακτηριστικό "τσακ-τσακ φτου".

Σε κάποια φάση που λες και ενώ είχα φάει το καταπέτασμα, γυρνάω στα δύο παιδιά (ο Η. Σουηδός και ο M. Γερμανός) που καθόμασταν εκεί μαζί και λέω:
Nen: "Γμτ... -τσακ τσακ φτου- πρέπει να έχουν ναρκωτικά μέσα... -τσακ τσακ φτου- δεν έξηγείται αλλιώς... -τσακ τσακ φτου- δεν μπορώ να σταματήσω να τα τρώω.. -τσακ τσακ φτου-"
Η.: "Ναι ρε Nen, -τσξγλδιγξ φτου- σωστά -τσφξαλδιτθρι φτου- αλλά είναι -τσγξαλιδγξαγ φτου- δύσκολα να τα ανοίξεις -τσγξαλγιξγ φτου- τα άτιμα..."

Εκεί συνειδητοποιώ ότι ο ήχος που έρχεται από το Σουηδάκι δεν είναι ο "τσακ τσακ φτου", ότι δεν τα έτρωγε με την ταχύτητα που τους αρμόζει, αλλά επίσης ότι δεν έβγαζε το τσόφλι με τα δύο δαχτυλάκια όπως συνήθως γίνεται μετά το "τσακ τσακ", αλλά ότι έκανε το "φτου" στην χούφτα του!!! (ολόκληρη επιστήμη τα σποράκια!).
Κάτι έτρεχε με τον σουηδικό τρόπο κατάποσης των σπορακίων και έπρεπε να το ανακαλύψω!

Παρακολουθώ που λες τον τυπά και τι βλέπω? Δεν έκανε το κλασσικό "τσακ τσακ" αλλά το δάγκωνε με την μία με τα πίσω δεξιά δόντια και μετά προσπαθούσε μέσα από το μίγμα του θρυμματισμένου τσοφλιού να ξεχωρίσει τον επίσης θρυμματισμένο καρπό και να τον φάει τελικώς.
Έμεινα να κοιτάω σαν χάνος και είπα μια πρόταση που δεν φαντάστηκα ότι θα την έλεγα ποτέ στην ζωή μου σε τέτοια περίπτωση: "Δεν το κάνεις σωστά!"
Και εκεί που λες... αρχίζει το tutorial: Πως να μάθετε να τρώτε σωστά τον λιόσπορο σε 10 μαθήματα.
Μπαίνω μπροστά από το Σουηδάκι και τον Γερμανό και τους δείχνω το "τσακ τσακ φτου". Δεν το πιάνουν. Το δείχνω πιό αργά, επίσης δεν το πιάνουν. Και κάπου εκεί, αρχίζω την αναλυτική περιγραφή:
"Πιάνεις το σποράκι από την άκρη, κάνεις δύο -τσακ- με τα δόντια, μετά βγάζεις το σποράκι από μέσα και όλα οκ! Πάμε να το κάνουμε?"
Τζίφος. Παραήταν μεγάλη (huh?) η διαδικασία για να την κάνουν όλη μαζί. Άρα το σπάσαμε σε 2 κομμάτια, το "τσακ τσακ" και το "φτου" και έκανα την περιγραφή μου ακόμα πιό αναλυτική.

Κάπου εκεί μας ακούει και ένας άλλος γερμανός που καθόταν παραδίπλα και μιας και είδε ότι είμαι expert στο θέμα, ήρθε για να του λύσω την απορία του: "Εγώ μπορώ να το ανοίξω (κοινώς, να κάνει το -τσακ τσακ-) αλλά δεν ξέρω πως να βγάλω τον καρπό από μέσα".
Nen: "Ααα εσύ είσαι στους προχωρημένους! Εδώ είναι beginners level ακόμα. Θα σε φωνάξω όταν φτάσουμε εκεί" του λέω και έφυγε χαρούμενος (!?).

Με τα 2 πρώτα άτομα πήρε κάπου 20 λεπτά για να κάνουν σωστά το -τσακ τσακ-. Την μία το δάγκωναν πολύ δυνατά και έσπαγε, την άλλη δεν μπορούσαν να το κρατήσουν κάθετα, την τρίτη δεν μπορούσαν να συγχρονήσουν τα μπροστά τους δόντια και πάει λέγοντας...
Κάπου εκεί είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι αν κάποιος μου κάνει πλάκα, που στο καλό ήταν η candid camera και γιατί δεν ήταν κάποιος άλλος Έλληνας γύρω για να σκάσουμε στα γέλια μαζί. Αφού τίποτα από αυτά δεν έγινε τελικά, πήρα τον ρόλο της διδασκάλου στα σοβαρά και συνέχισα να δείχνω την διαδικασία.

Όταν το κατάφεραν κουτσά-στραβά, φωνάξαμε και τον τρίτο της παρέας και ξεκινήσαμε όλοι μαζί. Λίγο -τσακ τσακ- στην αρχή για ζέσταμα και μετά έφτασε η μεγάλη στιγμή... η στιγμή που όλοι περίμεναν... η στιγμή που θα μάθαιναν το "φτου" και θα άρχιζαν να γεύονται και αυτοί την γλύκα του λιόσπορου... η αγωνία μεγάλη... θα τα κατάφερναν τελικά? (Oooh boy... τι γράφω βραδιάτικο...)

Έτσι λοιπόν, μετά το πρώτο μισάωρο, μπήκαμε στην τελική ευθεία. Μου πήρε λίγη ώρα μέχρι να σκεφτώ πως στο καλό βγάζουμε το σποράκι από το τσόφλι για να το περιγράψω και ομολογώ ότι πρώτη φορά σκεφτόμουν αυτό το πράγμα. Πως περιγράφεις κάτι που το κάνεις ασυναίσθητα?!?!?!?

"Πιάνεις το σποράκι από την άκρη που δεν είναι μυτερή και το γυρίζεις κάθετα. Μετά, κάνεις ένα -τσακ- στην αρχή του σπόρου και μετά ένα δεύτερο περίπου στο μέσον του με τα μπροστά σου δόντια. Έπειτα και ενώ κρατάς το σποράκι, το πατάς λίγο με τα δόντια για να ανοίξει και με την άκρη της γλώσσας και ενώ κρατάς κόντρα με τα πάνω δόντια ξεχωρίζεις τον καρπό από το τσόφλι. Μετά τραβάς έξω το τσόφλι μόνο, ενώ κρατάς ακόμα με την γλώσσα και τα πάνω δόντια τον καρπό καιιιιιιιιιιιιι... voila!".

Έμειναν να με κοιτάν σαν χαζά με το πόσο περίπλοκη (WTF?!?) είχε γίνει πιά η διαδικασία αλλά το είχαν βάλει πείσμα ότι θα μάθαιναν και οι 3 εκείνη την ημέρα να τρώνε αυτά τα περίεργα ασπρόμαυρα πραγματάκια. Έτσι, άρχισαν ο καθένας να προσπαθεί, διορθώνοντας ο ένας τον άλλον και κοιτώντας εμένα που έδειχνα όλη την ώρα την διαδικασία αργά αργά.

Και τελικά... success! Μετά από 40 λεπτά, οι 3 μαντράχαλοι μαθητές μου κατάφεραν να το κάνουν σωστά και χωρίς την καθοδήγησή μου!!! Αφού με ευχαρίστησαν, πήραν τα όσα σποράκια είχαν μείνει και συνέχισαν ενθουσιασμένοι (?!?!?!) να τα τρώνε...

Η νύχτα έκλεισε με εμένα να σκέφτομαι αν οι Έλληνες έχουμε την διαδικασία "εξόρυξης" και κατάποσης του λιόσπορου από default στο αίμα μας και ότι τελικά έπρεπε να είχα πάρει την όλη φάση σε video...

Λανσάρω το Kista Science tower series ως ένα ποδαρικό στο Pro Flickr account / Χριστουγεννιάτικο δωράκι μου.
Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες από τον Ιούνιο 2007 έως τον Φεβρουάριο 2008 και είναι ό,τι βλέπω καθημερινά έξω από το παραθύρι μου.
Το set θα ενημερώνεται συχνά-πυκνά...

Και που λες Κλεό, η απορία μου είναι η εξής:
Γιατί υπάρχουν άτομα που χαίρονται όταν σου συμβαίνει κάτι κακό;

ισχύει και το αντίθετο:
Γιατί υπάρχουν άτομα που αρχίζουν να βγάζουν όλη τους την μιζέρια όταν σου συμβαίνει κάτι καλό;

Και τελικά... ποιο είναι το χειρότερο;
Ψηφίζω το πρώτο χαλαρά και αυτό ήταν το οποίο σκεφτόμουν όταν γυρνούσα σπίτι.
Κακία που υπάρχει στον κόσμο...


(Δεν έχω πάθει κάτι, ούτε πετάω υπονοούμενα. Μια χαρά είμαι, απλά φιλοσοφούσα... )

Η Fettisdagen --> den feta tisdagen ή "η χοντρή Τρίτη" (σε ελεύθερη μετάφραση) γιορτάζεται μία μέρα πριν την Σαρακοστή στην Σουηδία, πριν δηλαδή αρχίσει η νηστεία για το Πάσχα.
Αν κρίνω από το όνομα και από το πότε πέφτει, θα έλεγα ότι είναι ένας συνδιασμός της Τσικνοπέμπτης με την Κυριακή της αποκριάς (ή της Τυροφάγου όπως είναι το κυριλλέ του).

Βέβαια στην Σουηδία δεν το γιορτάζουν με κοκορέτσια, αλλά με το παρακάτω γλυκό...

Δεν χρειάζονται πολλά πράγματα για να κάνουν μια συνηθισμένη ημέρα να διαφέρει έστω και λίγο από την κλασσική ρουτίνα...

Το πρωί μπαίνοντας στο γραφείο, βλέπω 2 τυπάδες από παραδίπλα να είναι στο δικό μου μαζί με κάτι κούτες και κάτι καρότσια με ροδάκια για μεταφορά πραγμάτων.
Nen: "Εεε... γειά?!?!?!" τους είπα με το στυλάκι "Χμ... μήπως θα πρέπει να μου εξηγείσετε τι στο καλό κάνετε εδώ?"
M.&D.: "Α, σε μετακομίζουμε, θα πας στο τέλος του διαδρόμου, σε ένα άλλο γραφείο μαζί με την Μ. γιατί χρειάζεται να είμαστε μαζί με τους δίπλα σε αυτό το project".
Nen: "Ααα... ευχαριστώ που με ρωτήσατε κιόλας!!!"

Στην αρχή μου κακοφάνηκε για να είμαι ειλικρινής, διότι είναι η τρίτη φορά που μου αλλάζουν γραφείο και θα υπάρχει και μια τέταρτη σε έναν μήνα, σε καινούριο κτίριο αυτήν την φορά όμως. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω κάτι εγώ και με μετακομίζουν όλη την ώρα, απλά αυτή η αναμονή για την μετακόμιση στο νέο κτίριο έχει φέρει μια "αναρχία" μέσα στην εταιρία, έτσι όλοι αλλάζουν γραφεία μεταξύ τους ή κάνουν ό,τι να'ναι ("μιας και πάμε σε καινούριο κτίριο, ας γκρεμίσουμε αυτό" θα μπορούσε να πει κάποιος).
Μου πέρασαν όλα όμως όταν είδα το νέο μου γραφείο. Εκτός του ότι έχω 2 παράθυρα πλέον δίπλα μου, βλέπει και σε ένα παρκάκι και όχι προς την άλλη μεριά που έχει τοίχο. Εκτός αυτού, είναι και πιο ήσυχο, μιας και το coffee/meeting place δεν είναι ακριβώς έξω από το γραφείο, αλλά λίγο πιο εκεί. Ας μην χαζοχαίρομαι όμως γιατί θα κρατήσει κανένα μηνάκι η όλη φάση, μέχρι την επόμενη μετακόμιση...

Το απόγευμα πήγα στην δουλειά. Εκεί που προβλεπόταν να έκανα το τεστάκι μου και να έφευγα ήσυχα ήσυχα όπως κάθε μέρα, ένας τυπάς είχε γεννέθλια και έτσι έφαγα την ωραιότερη τούρτα που έχω φάει από τότε που ήρθα εδώ. Σουπερνιαμνιαμ δηλαδή! Το καλό ήταν ότι επειδή πηγαίνω πλέον λίγο αργά, είχαν ήδη κόψει την τούρτα και έτσι δεν έπρεπε να ξανατραγουδήσω το γεννεθλιοτραγουδάκι στα ελληνικά όπως είχα κάνει σε έναν άλλον 2 μήνες πριν (και το τραγούδησα κοιτώντας το πάτωμα και ενώ είχα γίνει κατακόκκινη με τα 25 άτομα τριγύρω να με κοιτάνε... ρόμπεζζζ!).

Λίγο αργότερα ήταν η ώρα του Macworld. Δεν χρειάστηκε να παρακολουθώ κανένα live blogging καθώς είχα τον dtsomp να μου τα γράφει από το y!messenger, έναν developer που τα φώναζε από το παραδίπλα γραφείο και τον C. που είμαστε στον ίδιο χώρο να μας λέει όλες τις υπόλοιπες λεπτομέριες που δεν φώναζε ο άλλος από μέσα.
πχ.
Β. (από μέσα) "Software Update για το iPhone και προσθήκη apps στο iPod Touch!"
C. (επεξήγηση) "Version 1.1.3 για το iPhone με προσθήκη διαφόρων features όπως μπλα μπλα και επίσης έξτρα apps όπως μπλα μπλα στο iPod Touch τις οποίες οι καινούριοι θα τις πάρουν δωρεάν με το Touch ενώ οι ήδη κάτοχοι με 20$ μπλα μπλα..."

Το τρελό το γέλιο έπεσε μια στιγμή που ο Β. πατάει μια φωνή από μέσα φωνάζοντας "ΝΑΙ! ΝΑΙ! ΝΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!!!!!!!!!!" (όχι το ΝΑΙΙΙ! της διαφήμισης του Herbal Essences, το άλλο το χαρούμενο). Περιμένα επεξήγηση και εγώ από τον C. και περίμενα... και περίμενα... Δεν είπε τίποτα όμως, άρα έπρεπε να ρωτήσω γιατί αλλιώς θα έσκαγα:
Nen: "Συγγνώμη C., τι έγινε τώρα; Ανακοίνωση νέου MacBook?!?!?!?!?!"
C. "Μπα... δεν ανακοίνωσε τίποτα o Jobs... μάλλον θα έτρεξε ο κώδικας του B..."

Τρελό γέλιο, αλλά και απογοήτευση μαζί... (το Air ανακοινώθηκε ενώ ήμουν στον δρόμο για το σπίτι και έτσι έχασα την όλη φάση... κρίμα...).


Και ένα τελευταίο σκηνικό από χθες... Στον δρόμο για το σπίτι, και ενώ περίμενα το metro να έρθει, με πλησιάζει μια κυρία και με ρωτάει κάτι.
Η κλασσική σκέψη όταν με πλησιάζει κάποιος για πληροφορίες είναι "Ooh SHIT! όχι πάλι :( " καθώς δεν θέλω να ρωτάω όλη την ώρα αν μιλάνε αγγλικά για να συνεννοηθούμε έτσι. Αισθάνομαι άσχημα όσο να'ναι που πρέπει να μιλάω αγγλικά όλη την ώρα, έστω και αν για όλους εδώ είναι σαν δεύτερη μητρική γλώσσσα...
Κυρία: "Συγγνώμη, μπορείς να μου πεις πως θα πάω στην Tensta?" μου λέει η κυρία.
Nen: "Εεεεεεεεε..." (άγχος τρελό. Την κόβω λίγο και βλέπω ότι είναι πολύ "tanned" για Σουηδέζα, οπότε θεώρησα ότι θα ήταν καλύτερα και για τις δυό μας να μην παιδευτούμε με τα Σουηδικά και να κάνουμε την όλη συζήτηση στα αγγλικά). Άρα όπως ήταν φυσικό, της πετάω το "...do you speak english?"
Κυρία: "όχι, μιλάς σουηδικά?"
SHIT! έπρεπε να σκεφτώ σουηδικά! Κοιτάω γύρω μου, οι υπόλοιποι επιβάτες ήταν λίγο πιο μακριά και το τρένο μου ερχόταν σε 2 λεπτά άρα έπρεπε να δράσω γρήγορα. Και το πιό γρήγορο εκείνη την στιγμή ήταν να... απαντήσω και εγώ στα Σουηδικά.
Νen: "εεε... ναι, καταλαβαίνω λίγα. Τι είπατε? Tensta?"
Κυρία: "Ναι, Tensta, εδώ δεν πρέπει να πάρω το τρένο?"
(σκεψούλα: σκατά once again... δεν γινόταν να έπαιρνε το τρένο από εδώ, να την γλίτωνα με ένα -"Ναι", -"ευχαριστώ", -"παρακαλώ" σε αυτήν την ερώτηση?).
Nen: "Όχι, είστε σε λάθος μέρος. Πρέπει να πάτε δίπλα, να πάρετε το τρένο προς κέντρο, να κατεβείτε στην επόμενη στάση που είναι η Västra skogen και να αλλάξετε στο τρένο για Hjulsta. H Tensta είναι μια στάση πριν την τελευταία."
Κυρία: "Ευχαριστώ πολύ!"
Nen: (σκεψούλα: σίγουρα κατάλαβε ή θα την στείλω άλλα αντί άλλων την γυναίκα;) "Συγγνώμη, καταλάβατε?" την ρωτάω και μου απαντάει επαναλαμβάνοντας την διαδρομή που έπρεπε να κάνει. Μου είπε ότι είχε πάει στον γιατρό και τώρα πήγαινε σε μία φίλη της και δεν είχε πάει στην Tensta άλλη φορά (γίναμε και φίλες δηλαδή! :P ) . Με ευχαρίστησε και απομακρύνθηκε για να αλλάξει πλατφόρμα.

Έμεινα να κοιτάω την κυρία που έφευγε και παρακολουθούσα για να δω αν όντως πήγαινε προς την πλατφόρμα που της είχα πει. Σε λίγο θα την ακολουθούσα μέχρι την Tensta για να δω αν όντως της μίλησα σωστά!!!
Από εκείνη την στιγμή περπατούσα χαμογελαστή και λίγο πιο καμαρωτά απο ότι συνήθως, σκεπτόμενη ότι ήταν η πρώτη φορά από τότε που ήρθα που όχι μόνο σχημάτισα πάνω από μία ολοκληρωμένη πρόταση στα Σουηδικά (εκτός μαθήματος), αλλά κατάλαβαν τι είπα κιόλας!
Η ημέρα έκλεισε με την υπόσχεση στον εαυτό μου ότι θα σταματήσω όσο γίνεται να "ξεγλιστράω" με το "do you speak Εnglish?" και να χρησιμοποιώ τα σουηδικά μου όσο πιο πολύ μπορώ...

εναλλακτικός τίτλος: "επιστροφές"

Χαλάρωση τρελή, ψώνια, βόλτες και φαΐΐΐΐΐΐ :D (έκανα και ρήμα)
Αυτά μπορούν να χαρακτηρίσουν τις 2 μου εβδομάδες στην Αθήνα.

Γύρισα όμως που λες. Δεν έκανε το ίδιο και η βαλίτσα μου βέβαια καθότι παρέμεινε στο ενδιάμεσο αεροδρόμιο, κουνώντας μου το μαντήλι και σιγοτραγουδώντας μου το "στον σταθμό του Μονάχου, 'κει με άφησες άχου" (ειλικρινά Μ., πιστεύω ότι με λίγο beat το ξανακάνουμε hitάκι και θα είμαστε και καταπλητικό δίδυμο).
Πως να μην μείνει άλλωστε, μιας και καθηστέρησε μισή ώρα η πρώτη πτήση μου και έτσι είχα εν τέλει 25 λεπτά στα οποία δεν πρόλαβα να κάνω τίποτα παραπάνω από το να κατέβω από το πρώτο αεροπλάνο, να πάω στην κατάλληλη gate και να επιβιβαστώ στο δεύτερο (τέλεια όμως! τώρα θα μπορώ να λέω ότι πήγα Μόναχο... ή μάλλον, όχι μόνο Μόναχο, αλλά Γερμανία ολόκληρη!!! χοχοχο! :P :P :P).

Anyway, περίμενα ότι δεν υπήρχε χρόνος να τα καταφέρει η βαλίτσα σε 25 λεπτά και έτσι δεν μου έκανε καθόλου έκπληξη όταν είδα 15 άτομα που πετούσαν μαζί με εμένα από Αθήνα να κοιτούν με απορία το belt να σταματάει και τις αποσκευές τους να μην έχουν φτάσει στο αεροδρόμιο της Στοκχόλμης.
Δεν πειράζει, μου την έφεραν τελικά και δεν χρειάστηκε να την κουβαλάω κιόλας μέχρι το σπίτι, ενώ δεν περίμενα και καθόλου για την μετεπιβίβαση. Μια χαρά.

Όσο για το ταξίδι πέρασα πάρα πολύ όμορφα, αλλά δυστυχώς κάθε μέρα γινόταν και κάτι που μου θύμιζε γιατί άφησα την μαμά Ελλάδα για την έμορφη Σουηδία. Όχι, δεν έψαχνα ευκαιρία για να βρω που υπερέχει η Σουηδία, η καλή μας η χώρα από μόνη της έσπευδε να μου θυμίζει όλα τα άσχημα...
"Χαράς τον Έλληνα που ελληνοξεχνά και στο Σικάγο μέσα ζει στην λευτεριά", θα έπρεπε να ήταν το soundtrack της παραπάνω παραγράφου...

Θα προσθέσω μια μικρή γκρινιούλα ακόμα στο ποστ και θα σταματήσω εκεί.
Η μεγαλύτερη βλακεία που ακούω κάθε φορά στις γιορτές είναι το "τι σημαίνει 'χρόνια πολλά'; τι πολλά δηλαδή; χρόνια καλά!".
Ρε φιλαράκι, εκτός του ότι με αυτό που λες δεν είσαι καθόλου trendy όπως νομίζεις, απλά ένας από τους υπόλοιπους 5724985729457824 που έχουν την ίδια ακριβώς μίρλα με εσένα και από την άλλη "χρόνια πολλά" είναι η ευχή και αν γουστάρεις. Αν είναι έτσι, να αρχίσουμε να την λέμε και στα 400 εκατομύρια των ισπανόγλωσσων που εύχονται "Συγχαρητήρια" (Felicidades) σε κάποιον για τα γεννέθλιά του. Εεεεεεεεε μααααααααααααα!!!

Κλείνω εδώ με ευχές σε όλους και χρόνια ΠΟΛΛΑ!!!

Προχθές είχα και μια 'περίεργη' επέτειο.
Δεν ξέρω που θα ήμουν σήμερα αν εκείνη την ημέρα, 4 χρόνια πριν, δεν έπαιρνα το αεροπλάνο για Φινλανδία.
Πολλές φορές έχω σκεφτεί ότι δεν ξέρω ποιος ήταν ο λόγος που πήγαμε... Ήταν επειδή είχαμε ακούσει για party και ξενύχτια, ήταν επειδή άλλοι έλεγαν ότι ήταν μια τέλεια εμπειρία, ήταν λόγω της τρέλας της ηλικίας ήταν επειδή δεν είχαμε κάνει και τίποτα αξιόλογο στην ζωή μας έως τότε ή μήπως έγινε επειδή άλλοι ήθελαν να φύγουν από τα σπίτια τους;
Δεν ξέρω...
Το μόνο που ξέρω είναι ότι εκείνο το ταξίδι, όσο μελό και αν ακουστεί, άλλαξε την ζωή μου όλη, αλλά και τον τρόπο που κοιτάω τον κόσμο.
Άλλος άνθρωπος έφυγε τότε και άλλος γύρισε ένα εξάμηνο μετά με όσα έγιναν εκεί.

Και θα κλείσω με την ίδια φράση.
Δεν ξέρω που θα ήμουν σήμερα αν εκείνη την ημέρα, 4 χρόνια πριν, δεν έπαιρνα το αεροπλάνο προς Φινλανδία για πλάκα(?), ξέρω όμως ότι δεν θα βρισκόμουν σήμερα εδώ: στην Σουηδία, ένα βήμα πριν το master και με 3 μήνες προϋπηρεσία σε 2 από τις μεγαλύτερες εταιρίες του κόσμου πριν ακόμα κλείσω ούτε καν τα 25.
Και έχω δρόμο ακόμα μπροστά μου...

Είναι περίεργο αλλά και πολύ ωραίο συνάμα που εδώ δεν γιορτάζουν τόσο την ημέρα των Χριστουγέννων (ίσως και καθόλου), αλλά τον ερχομό τους!!!
Έτσι η πόλη είναι στολισμένη από νωρίς και όλες οι Χριστουγεννιάτικες αγορές είναι ανοιχτές συνήθως μέχρι τις 23 του μήνα...

Οι φωτογραφίες κάτω είναι τραβηγμένες στην παραδοσιακή χριστουγεννιάτικη αγορά στο κέντρο (πλατεία stortorget) της παλιάς πόλης (gamla stan) της Στοκχόλμης...

(δεν ήξερα ποια μου άρεσε καλύτερα :) )

Μου αρέσουν τρελά τα χρώματα σε αυτές τις φωτογραφίες!!!

5 και σήμερα για το ταξίδι στην Αθήνα...

(μόλις διόρθωσα την εισαγωγή λίγο γιατί είδα ότι έγραφα ο,τι να'ναι :D χιχι!)

Ας πούμε και κάτι για τα Νόμπελ μιας και γίνονται στην "γειτονιά" μας. Δεν θα κολλήσω τόσο στα βραβεία για να μην βαρεθούμε κιόλας, αλλά θα επικεντρωθώ περισσότερο για το δείπνο που ακολουθεί.

Τα βραβεία Νobel που λες θεσπίστηκαν και πήραν το όνομά τους από τον Alfred Nobel, Σουηδό χημικό και εφευρέτη του δυναμίτη. Στην διαθήκη του έγραψε ότι επιθυμεί το 95% της περιουσίας του να μοιραστεί στους άξιους εκπροσώπους της Ιατρικής, της Χημείας, της Φυσικής, της Ειρήνης και της Λογοτεχνείας και έτσι, τα πέντε αυτά βραβεία δίνονται πλέον ετήσια από το 1901. Το 1968 η Τράπεζα της Σουηδίας καθιέρωσε και το βραβείο Oικονομικών επιστημών στην μνήμη του Nobel.

Trivia:
-o Nobel πέθανε το 1896, αλλά έκαναν 5 χρόνια μέχρι να καθιερώσουν τα βραβεία καθώς -μεταξύ άλλων- τρόμαξαν να καταλάβουν τι εννοούσε ο Nobel στην διαθήκη του και σε ποιον ακριβώς έπρεπε να δώσουν τα βραβεία!
-Όλα τα βραβεία δίνονται στην Στοκχόλμη, εκτός από το Νόμπελ Ειρήνης που δίνεται στο Όσλο της Νορβηγίας. Η καθηγήτρια των Σουηδικών μας εξήγησε ότι αυτό γίνεται επειδή ο Νobel δεν εμπιστευόταν τους Σουηδούς Βουλευτές :D
- Τα βραβεία δίνονται κάθε χρόνο στις 10 Δεκεμβρίου, επέτειος θανάτου του ιδρυτή τους.
- Στην Σουηδία θεωρούνται τρελά σημαντικό event και όλοι είναι κολλημένοι στις τηλεοράσεις τους. Πέρυσι, 1.300.000 περίπου Σουηδοί παρακολούθησαν την τελετή και την δεξίωση που ακολούθησε.
- Τα βραβεία δίνονται στο Konserthuset, ενώ η τελετή που ακολουθεί γίνεται στο Stadshuset, το Δημαρχείο της πόλης (φωτογραφίες από τα μέρη θα ακολουθήσουν άλλη μέρα καθότι βαριέμαι να τις ανεβάσω αυτήν την στιγμή).
- Το βραβείο, εκτός από την φήμη, είναι ένα χρυσό μετάλειο, ένα δίπλωμα και 10.000.000 Σουηδικές κορώνες, δηλαδή κάπου 1.110.000 ευρώ (έκανα τίγκα στρογγυλοποίηση)
- Και το κουτσομπολιό που όλοι περιμένατε: Ο λόγος για τον οποίο δεν υπάρχει βραβείο Νόμπελ Μαθηματικών κυμαίνεται από το ότι ο Nobel δεν συμπαθούσε τους μαθηματικούς και πίστευε ότι τα μαθηματικά δεν μπορούν να συμβάλουν στο να γίνει ο κόσμος καλύτερος, έως του ότι τον κεράτωσε η αγαπημένη του με μαθηματικό και έτσι παίρνει την εκδίκησή του. Fair enough.

(εννοείται ότι αποκλείεται να βάλω references στα παραπάνω. Δεν κάνω και εργασία για την σχολή!!! Όλα αυτά ή τα έχω ακούσει ή κάπου τα διάβασα, μην περιμένετε να μάθετε ιστορία μέσα από το blog μου!!!!!!).

Ας περάσουμε στο 'ψητό':

Το δείπνο που ακολουθεί την τελετή, γίνεται στο Δημαρχείο της πόλης (stadshuset) και περιλαμβάνει φυσικά την βασιλική οικογένεια και 1.400 άλλους καλεσμένους. Το όλο event κρατείται ως top secret και το μενού γίνεται γνωστό στις 7 το απόγευμα της 10ης Δεκεμβρίου, όταν όλοι οι καλεσμένοι καθήσουν στα τραπέζια του Blue Hall και αρχίσει το σερβίρισμα. Φέτος οι καλεσμένοι απόλαυσαν αστακό καλυμμένο με άγλυκο ζελέ, με κύριο πιάτο ένα νεαρό 'πετεινάρι' με επίσης σάλτσα 'πετειναρίου', πατάτες σε σχήμα αμυγδάλου και σελινόριζα. Το γεύμα έκλεισε με ένα παρφέ κόκκινων και μαύρων μούρων με στρώσεις φυστικιού και παγωτό βανίλια (ναι ξέρω, το systran θα έκανε καλύτερη μετάφραση από την δική μου, αλλά anyway!).
Πάντως, χρησιμοποιήθηκαν 30 chef για να ετοιμάσουν τα εδέσματα και άλλοι 200 σερβιτόροι για να τα σερβίρουν στους καλεσμένους. Το σερβίρισμα παίρνει μόλις 6 λεπτά για να γίνει. Πρώτα σερβίρουν στον βασιλιά ο οποίος ακολουθείται από την βασίλισσα και οι υπόλοιποι καλεσμένοι που είναι μοιρασμένοι σε 65 τραπέζια σερβίρονται αμέσως μετά όλοι μαζί ταυτόχρονα (εμ, τι τους έχουν τους 200 σερβιτόρους? :P ).

Το μενού δεν το επιλέγουν τυχαία βέβαια για μια τέτοια βραδιά. Τους μήνες Αύγουστο και Σεπτέμβριο, οι chef ετοιμάζουν δείγματα των πιάτων που προτείνουν να ετοιμαστούν και τα παρουσιάζουν στην επιτροπή των Νόμπελ για να τα δοκιμάσουν και να αποφασίσουν για το καλύτερο.
Πάντως, δεν πρέπει να είσαι Νομπελίστας για να πάρεις μια γεύση του μενού αυτού. Από την επομένη της τελετής μπορεί κάποιος να παραγγείλει το μενού τριών πιάτων των Νόμπελ στο Stadshuskällaren (το εστιατόριο του Δημαρχείου). Από τις 7 Ιανουαρίου δε και μετά, το μενού μπαίνει στον κατάλογο του εστιατορίου και μπορεί κάποιος να παραγγείλει αυτό ή κάποιο από τα υπόλοιπα μενού που σερβιρίστηκαν στους Νομπελίστες από το 1901 (προυπόθεση είναι να κάνεις κράτηση για το συγκεκριμένο μενού μία εβδομάδα πριν και να συνοδεύεσαι από τουλάχιστον άλλα 7 άτομα... λεπτομέριες J ).
Οι φοιτητές του ΚΤΗ πάντως, μπορούν να πάρουν μια γεύση της γκλαμουριάς της βραδιάς αυτής, καθώς η ορκωμοσία των αποφοίτων γίνεται στην ίδια αίθουσα που γίνεται το δείπνο της βραδιάς των Νόμπελ, ενώ μετά την απονομή των πτυχίων, οι απόφοιτοι έχουν την ευκαιρία να παρευρεθούν σε παρόμοιας γκλαμουριάς και μεταχείρισης δείπνο.
Δεν πήγαμε και σε τυχαία σχολή ;)

Και θα κλείσω με το ότι δύο έλληνες έχουν κερδίσει το βραβείο Nobel Λογοτεχνείας, ο Σεφέρης (1963) και ο Ελύτης (1979).

Έλα και στα δικά μας!
Καλημέρες!

Χθες το βράδυ που λες με πήραν τηλέφωνο οι γονείς μου για να μου πουν ότι έμαθαν από τον αδερφό μου, που έμαθε από την κοπέλα του που δουλεύει στο ΤΕΙ, πoυ έμαθε από τον εργοδότη της, που από την πλευρά του το έμαθε από έναν τυπά από τα οχήματα, που αυτός το έμαθε από... μπλα μπλα μπλα (κάπου εκεί χάθηκε η αλυσίδα) ότι με ψάχνουν από την γραμματεία του τμήματος!

Γμτ άρχισα να λέω, τι στο καλό να θέλουν? (σημείωση: έχω συμπληρώσει ήδη χρόνο από τότε που πήρα το πτυχίο). Σκεφτόμουν ότι για να έκανε τέτοιον κύκλο το θέμα, σίγουρα έχω κάνει κάτι πολύ σοβαρό και με ψάχνουν απεγνωσμένα, ενώ παράλληλα καταριόμουν την ώρα και την στιγμή που το έμαθα βραδιάτικα και δεν θα μπορούσα να κοιμηθώ όλο το βράδυ από την αγωνία (τελικά έπεσα ξερή, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας... να'ναι καλά τα αντισταμινικά που παίρνω για την αλλεργία μου!).

Σήμερα το πρωί μετρούσα τα λεπτά μέχρι να πάει 10 (11 Ελλάδα) και να ανοίξει η γραμματεία. 10 παρά 5 ήμουν με το δάχτυλο στο κινητό και το μάτι στο ρολόι. 10 ακριβώς σαν βρεγμένο γατί πήρα τηλέφωνο. Η αγωνία στο τίγκα!

Nen: "Ναι γειά σου Χ. είμαι η Nenya, έμαθα με ψάχνετε..."
Χ: "Ααα! που'σαι μπλα μπλα μπλα, συγγνώμη που σε ανησυχήσαμε, αλλά να μωρέ, θέλουμε να μας στείλεις πίσω ό,τι έγγραφα έχεις από την αποφοίτησή σου: τον πάπυρο, την αναλυτική σου και την βεβαίωση πτυχίου"
Nen: "huh?"

Flashback: Πριν κάτι μήνες που είχα ζητήσει αντίγραφο βεβαίωσης πτυχίου γιατί χρειαζόμουν να το παραδώσω στην σχολή εδώ, παρατήρησα στην αναλυτική που μου έστειλαν ότι είχα περάσει ένα μάθημα... που δεν είχα πάρει ποτέ!!! Τότε είχα πάρει τηλέφωνο στην γραμματεία για να τους το πω και μου είχαν πει ότι κλάϊν, άσ'το έτσι, δεν πειράζει. Εντάξει, εμένα δεν με ένοιαζε και πολύ για να είμαι ειλικρινής γιατί και το πτυχίο μου το είχα πάρει και μεταπτυχιακό έκανα (εννοώ ότι το είχα χρησιμοποιήσει και 'έπιανε'), άρα κλάϊν και από την μεριά μου. Το θέμα όμως είναι μπορεί να είχα πάρει τον βαθμό κάποιου άλλου καταλάθος και να είχε μετά αυτός πρόβλημα που θα φαινόταν ότι δεν είχε περάσει αυτό το μάθημα και να έτρεχε...

Anyway, επιστρέφουμε στην συζήτηση:

Χ. : "Τους τελευταίους μήνες έγινε ολόκληρη ιστορία με αυτό το θέμα. Έτσι 'χτενίσαμε' όλη την αναλυτική σου και βρήκαμε το λάθος που ανέφερες και ότι επίσης είχες λάθος βαθμό και σε ένα άλλο μάθημα. Άρα θα πρέπει να σου εκδοθεί νέο πτυχίο, καθώς μετά τις διορθώσεις ο βαθμός του πτυχίου σου ανεβαίνει"

Tι να πρωτοσκεφτώ τώρα και εγώ... να χαρώ που ο βαθμός του πτυχίου μου είναι μεγαλύτερος ή να κλάψω τα λεφτά που έχω δώσει για τις μεταφράσεις και για την ταλαιπωρία του να στέλνω χαρτιά από εδώ και από Αθήνα στην Θεσσαλονίκη για να τα πάρει κάποιος εκεί, να τα αλλάξει, να τα ξαναπάει για μετάφραση και να μου τα στείλει και πάλι επάνω? Για να μην πιάσω πάλι το θέμα που κοτζάμ ΤΕΙ Θεσσαλονίκης δεν εκδίδει αντίγραφα στα Αγγλικά...

Όπως και αν έχει... happy happy! Ξαναπαίρνω πτυχίο και με καλύτερο βαθμό!!!
(όοοοοοοοοχι, δεν θα κεράσω πάλι όμως :P ).

Να και (άλλο) ένα ποστ που άργησε.
Πρώτη ημέρα στις δουλειές:

Yahoo!
Φτάνω στην ώρα μου και με υποδέχεται ο supervisor C. εκεί. Τον κόβω ψηλά χαμηλά για να δω τι παίζει με το dress code του γραφείου. Απάντηση? "χαλλλαρά".
Jeanάκι, starάκια και ένα σπορ πουκάμισο. Μια χαρά.

Κατευθυνόμαστε στο meeting room με τους υπόλοιπους 3 QA testers και μας γίνεται μια ενημέρωση για το τι θα κάνουμε εκεί, πως είναι η εφαρμογή (Y!Go 3.0 παρεπιπτόντως), τι εργαλεία θα χρησιμοποιούμε και πως, κτλ.

Στις 12 ακούγεται το εξής:
"Πεινάει κανείς? Σταματάμε για lunch break και συνεχίζουμε σε μία ώρα"
"Oooh shit... στις 12?!" είπα συνειδητοποιώντας τι ώρα τρώνε σε αυτήν την χώρα και το χειρότερο ότι θα πρέπει να ακολουθώ και εγώ από εδώ και πέρα!...
Πήγα μαζί τους με μισή καρδιά σε ένα εστιατόριο εκεί παραδίπλα και έφαγα με το ζόρι ένα (πεντανόστιμο κατά τα άλλα) ψάρι φούρνου με κρέμα γάλακτος και βραστές πατάτες (όχι, δεν είχε και μαρμελάδα μαζί!). Το μάτι μου είχε καρφωθεί όμως σε κάτι donut που υπήρχαν παραδίπλα και που θα έτρωγα εκείνη την ώρα κανονικά για πρωινό...

Τελειώνοντας το γεύμα και γυρνώντας προς το γραφείο, λέει ο C.:
"τι λέτε για λίγο ping pong?"
"Συγγνώμη", τον κόβω το σπασικλάκι "πότε δουλεύετε εδώ? 1 ώρα διάλειμμα για φαγητό, μετά ping pong, αργότερα πάλι ping pong..."
"Ααα! μην μας το χαλάς τώρα!" λέει "Εδώ παίζουμε ping pong μετά το φαγητό και στις 3 το απόγευμα".
"Ααα... κατάλαβα... είστε καλοί στην αρχή και όταν υπογράψουμε το συμβόλαιο αρχίζει το μαστίγιο, σωστά?" (I actually said that!)
"ακριβώς!"

Ακολούθησα στο παιχνίδι και προσπαθούσα να θυμηθώ τι κάναμε κάτι καλοκαίρια στον Πλαταμώνα&Λάρισα πριν καμία 10αριά χρόνια (θυμήθηκα τελικά πως να πιάνω την ρακέτα!), ενώ βλέποντας πως έπαιζαν οι Σουηδοί/Άγγλοι/Γάλλοι και τα καρφιά να πέφτουν βροχή, αναρωτήθηκα αν η ασφάλισή μου με καλύπτει για εργασιακό ατύχημα από μπαλάκι ping pong...


Y.Γ. παίζω καλύτερα τώρα :D

Ericsson

Περίμενα σε ένα άδειο γραφείο, διαβάζοντας ένα φυλλάδιο που μόλις μου είχε δωθεί και το οποίο είχε διάφορες αρχικές πληροφορίες για το τι θα έκανα εκεί.
Μετά από λίγο, ήρθε μια κυρία (assistant) που θα με βοηθούσε σε ό,τι πρόβλημα θα είχα την οποία και επίσης έκοψα ψηλά-χαμηλά για να δω τι παίζει.
Ήταν μια κυρία γύρω στα 50κάτι, με ταγιεράκι και τέλεια γόβα, φτιαγμένο μαλλί στην τρίχα και με ένα σημειωματάριο στο χέρι.
"Σου παρήγγειλα ένα laptop και μια έξτρα 20άρα οθόνη, εταιρικό κινητό και μια καρέκλα γραφείου" μου λέει.
"woooow" σκέφτηκα και άρχισα να χαζοχαίρομαι μόνη μου πριν ακόμα τα παραλάβω.

Λίγο αργότερα την ακολούθησα σε ένα κτήριο όπου πήγα να βγάλω στην access card για το κτίριο (κάρτα που είναι ουσιαστικά και η εταιρική μου ταυτότητα). Στον δρόμο της λέω:
"Με συγχωρείτε, αλλά δεν ξέρω πως να σας φωνάζω"
"Να με λες με το όνομά μου, Β-Μ"
"Μα... δεν μπορώ να το κάνω αυτό που κάνετε εδώ στην Σουηδία και τους φωνάζετε όλους με τα μικρά τους ονόματα, είτε είναι αφεντικό, καθηγητής ή οτιδήποτε. Δεν υπάρχει κάποιος τρόπος που να δείχνεις σεβασμό προς τον άλλον?"
"Μπα... Απλά να μην τον φωνάζεις όπως τον φωνάζουν οι φίλοι του, δηλαδή με κάποιο nickname, αλλά μην χρησιμοποιείς και το "κύριε, κυρία"... είναι πως να το πω... με συγχωρείς κιόλας... αλλά είναι παλιομοδίτικο"
"Είναι ωραίο πάντως αυτό το πράγμα. Στην Ελλάδα αν πήγαινα σε μία μεγάλη εταιρία ως φοιτήτρια, την πρώτη ημέρα στην δουλειά θα μου ζητούσαν να τους έβγαζα
φωτοτυπίες και να έφτιαχνα σε όλους καφέδες" της λέω "...εκτός του ότι όλοι έχουν ένα 'τουπέ' και φέρονται 'κάπως' στους 'κατώτερούς' τους, όπως είναι φυσικά οι φοιτητές που..."

Κάπου εκεί σταματάω την περιγραφή της ελληνικής πραγματικότητας διότι βλέπω την γυναίκα να έχει σταματήσει να κάνει οτιδήποτε και να με κοιτάει με γουρλωμένα τα μάτια! Μετά το mini σοκ, γυρνάει και μου λέει:
"Οι φοιτητές είναι το μέλλον και θα πρέπει να είναι οι πρώτοι που αντιμετωπίζονται με σεβασμό!" μου είπε και με γείωσε...

Μακάρι να μπορούσα να το ηχογραφήσω και να το στείλω σε κανέναν σύλλογο φοιτητών στην Ελλάδα!!! :D

ΥΓ. Περιγράφοντας το σκηνικό μερικές ημέρες αργότερα στον Μ. (Σουηδός και αυτός, συνεργάτης στο ίδιο project) μου απαντάει:
"Είναι αλήθεια αυτό που λέει. Οι φοιτητές εδώ μπορούν να μηνύσουν ολόκληρη την Ericsson!"
Μπράβο πράγματα...


Και μια μικρή παρένθεση: Εδώ έχεις την ευκαιρία να κάνεις την πτυχιακή σου με κάποιον καθηγητή στο πανεπιστήμιο (όπως γίνεται συνήθως στην Ελλάδα) αλλά και σε μια εταιρία ή ερευνητικό κέντρο. Αυτό μπορεί να γίνει με πολλούς και διάφορους τρόπους, όπως για παράδειγμα, μπορεί να έχεις εσύ μια δικιά σου ιδέα και να σε αναλάβει μια εταιρία, μπορεί να σου αναθέσει η εταιρία να συμμετέχεις σε ένα project δικό τους, μπορεί να πάρεις εσύ και να το πας έτοιμο μετά από μερικούς μήνες χωρίς να έχεις πατήσει στην εταιρία ή να σου γίνει πρόσληψη, μπορεί να πληρωθείς ή όχι κτλ κτλ.
Στην περίπτωση μου, μου έχει γίνει κανονική πρόσληψη, το οποίο σημαίνει ότι αντιμετωπίζομαι ως κανονικός υπάλληλος, πρέπει να είμαι εκεί 9-5 καθημερινά (άσχετο που το κανόνισα τελικά να πηγαίνω λιγότερο για να δουλεύω και στην yahoo! ταυτόχρονα), έχω συγκεκριμένες ημέρες που δικαιούμαι άδεια και θα πληρωθώ μόλις ολοκληρωθεί το project (πατέντα της Ericsson από ό,τι κατάλαβα: μου είπαν ποιο είναι το standard ποσό που θα πάρω -ποσό ανάλογο με τους 6 μήνες που θα με απασχολήσουν εδώ- και μετά από εκεί και πέρα ανάλογα με το πόσο καλό θα βγει το project θα ανεβαίνει και αυτό το ποσό. Είναι κάτι που δεν με χάλασε καθόλου θα έλεγα διότι με τα χρήματα που θα πάρω ακόμα και αν δεν κάνω τίποτα απολύτως, μου φτάνουν για να κάνω ένα tour στην Ευρώπη που σχεδιάζω για τον Ιούνιο... χμ... πρέπει να βρω και κάποιον να με ακολουθήσει όμως στο ταξίδι... :/ anyone interested in that?)

Τέρμα η ονειροπόλιση, let's get back to work!
φιλάκια,
Nenya

(πολλά ποστ αυτήν την βδομάδα... λες να ρίξ... βγάλει ήλιο στην Σουηδία?)

Που και που εκεί που κάθομαι και χαζεύω στο ίντερνετ, "googlάρω" το ονοματεπώνυμο και το nick μου με ελληνικούς και αγγλικούς χαρακτήρες. Τώρα θα μου πεις "και τι ελπίζεις/ψάχνεις να βρεις με αυτό?". Άγνωστο. Eίναι ωραίο όμως να βλέπεις αν κάποιος ασχολείται μαζί σου ή όχι.

i. Terra Nova: Laponie en images
Μια φωτογραφία μου τραβηγμένη σε φάρμα ταράνδων στο Pyhatunturi της (φινλανδικής) Λαπωνίας τον Απρίλιο του 2004.

ii. Dondeviajar.es: La tierra de Santa Claus en Finlandia (η χώρα του Άγιου Βασίλη στην Φινλανδία)
Μια φωτογραφία, ανεβασμένη από εμένα βέβαια στο flickr και στο δικό μου account, χωρίς να είναι τραβηγμένη από εμένα βέβαια καθότι εγώ είμαι το άτομο που χαϊδεύει το ταρανδάκι.
Η φωτογραφία τραβήχτηκε τον Μάρτιο του 2004 στο Kemi της (φινλανδικής πάλι) Λαπωνίας από την L. χρησιμοποιώντας την κάμερά μου (ξέρεις είναι οι φωτογραφίες του τύπου "τράβα για να δείξω στην μαμά μου ότι ήμουν εδώ).
Η φωτογραφία είναι επεξεργασμένη στο photoshop, καθότι εκτός ότι το χιόνι ήταν γκρι πίσω μου ήταν ένας παππούς που μου χαλούσε την μόστρα και τον έσβησα. H original υπάρχει εδώ.

iii. Wikipedia commons: Ice Hockey game Djurgården IF vs. Malmo Redhwaks, at Globen, Stockholm
Φωτογραφία τραβηγμένη μέσα στο Stockholm Globen Arena (ή Globen εν συντομία) τον Νοέμβριο του 2006 σε αγώνα ice hockey του Djurgården ενάντια στο Malmö. Για την ιστορία, είχε κερδίσει το Djurgården :D

iv. Epic trip: Edessa tourism
Φωτογραφίες τραβηγμένες τον Δεκέμβριο 2006 σε ένα super-σύντομο ταξίδι στην Έδεσσα.



Αυτό και αν ήταν κουφό. Πατώντας στο search του Facebook το επίθετό μου για να δω αν ο αδερφός μου είχε κάνει account, στα αποτελέσματα μου έβγαλε και μια κοπέλα που είχε το ίδιο επίθετο με εμένα, αλλά δεν την ήξερα.
Που είναι το παράξενο θα πεις? Το επίθετό μου είναι σπανιότατο, σημαίνοντας ότι σε όλη την Ελλάδα (θα έλεγα σε όλον τον κόσμο μέχρι που βρήκα αυτήν) το επίθετο αυτό το έχουν λιγότερο από 10 άτομα και είναι όλα σόι μου.
Τι στο καλό ήταν αυτή η κοπέλα όμως?
Μετά από την ανταλλαγή μερικών μηνυμάτων μαζί της και με την βοήθεια των γονιών, ανακαλύψαμε ότι οι γονείς μας είναι πρώτα ξαδέρφια, άρα αυτό μας κάνει δεύτερες ξαδέρφες.
Δηλαδή από εκεί που δεν ήξερα καν ότι υπάρχει, βρέθηκα με ένα 18άχρονο ξαδερφάκι στην Αμερική! Cewwwwl! (έχει και 2 αδέρφια μου είπε, άρα αυτό μας κάνει 3 brand new ξαδερφάκια!).

Ενθουσιαστήκαμε πολύ και οι 2, αλλά και οι γονείς μας που είχαν χάσει επαφή εδώ και τόσα χρόνια. Βέβαια, δεν μιλάει ελληνικά και δεν έχει πάει ποτέ Ελλάδα, αλλά ελπίζω ότι ξέρει τα 'καλά' (kalimera, souvlaki, mousaka). Α, μου είπε ότι είχε μάθει παλιά και καλαματιανό!

Σκεφτόμαστε πάντως να βρεθούμε το καλοκαίρι Ελλάδα, να δούμε πως θα πάει...

...από πλευράς χιονιού.

Κρίμα...

...με όρεξη!

Ελπίζω αυτήν την φορά να το κρατήσει...
(το περασμένο Σάββατο έλιωσε ό,τι είχε ρίξει).

Αν το στρώσει καλά, θα ακολουθήσουν φωτογραφίες...

Καλό χειμώνα και επίσημα!

Απευθύνομαι σε όλους εσάς που διαβάζετε τον blog μου εδώ και καιρό, για ένα πολύ σοβαρό θέμα που με αφορά άμεσα γιατί πρόκειται για την ζωή ενός φίλου, συμμαθητή, συντοπίτη, γείτονα απο τα παιδικά μας χρόνια στην Ελλάδα, αλλά και συνοδοιπόρου στην Σουηδία εδώ και 30 χρόνια. Ζητάω την βοήθεια σας, ειδικά των Ελλήνων «συνμπλόγκερς» που γνωρίζω ότι είναι ευαίσθητοι σε θέματα που αφορά άλλους συνανθρώπους μας και κινητοποιούνται άμεσα.

Διαδώστε την προσπάθεια που κάνει ό αδερφός του Σάκη αλλά και οι φίλοι του, να προστατέψουν την ζωή του αλλά και τα ατομικά του δικαιώματα, απέναντι στον Δήμο Στοκχόλμης και του Δημοτικού διαμερίσματος Farsta που τα καταπατεί παράφορα.
Το ιστορικό εν συντομία, σε μετάφραση από το επίσημο blog που εχθές ξεκίνησαν ο αδερφός και οι φίλοι του Σάκη.

« Ο Σάκης Βαγιάτας, κάτοικος Στοκχόλμης από το 1978 ξυλοκοπήθηκε άγρια χωρίς ιδιαίτερο λόγο στις 22 Δεκεμβρίου του 2006 ( στην Στοκχόλμη ) και βρίσκεται μέχρι σήμερα , 10 μήνες μετά σε κώμα.
Ο δράστης καταδικάστηκε σε 1,5 χρόνια φυλάκιση και πρόστιμο 50.000 κορονών. Ο δικηγόρος του δράστη, (γνωστός από άλλη δίκη σε σχέση με την Ελλάδα με δράστη ένα άλλο Σουηδό που η Ελλάδα θέλει να καταδικάσει για τον άγριο ξυλοδαρμό ενός Έλληνα στην Κώ) έκανε έφεση για να αφεθεί ο δράστης ελεύθερος.
To δημοτικό διαμέρισμα Fasta του Δήμου Στοκχόλμης, αποφάσισε να στείλει τον Σάκη στον σπίτι του, παρά τις ρητές αντίθετες αποφάσεις των γιατρών τόσο του Πανεπιστημιακού νοσοκομείου Karolinska αλλά και του νοσοκομείου Dandery.
To νοσοκομείο χρονίων νόσων-Utterns Sjukhem, όπου ο Σάκης βρίσκεται κατάκοιτος τώρα, είναι επίσης ενάντια στην απόφαση του δημοτικού διαμερίσματος Farsta. Πιθανή μεταφορά του Σάκη απο το νοσοκομείο χρονίων νόσων στο σπίτι του, συνεπάγεται άμεσο κίνδυνο για την ζωή του. ( o Σάκης εκτός από τους φίλους του και τον αδερφό του που πρόσφατα μετακόμισε στην Σουηδία από την Ελλάδα, δεν έχει κανέναν άλλον να τον προσέχει και χρειάζεται επιστημονική φροντίδα 24 ώρες το εικοστετράωρο)
Ενάντια στην απαράδεκτη απόφαση έχει ασκηθεί έφεση και η απόφαση για την τύχη του Σάκη βρίσκεται στα χέρια του διοικητικού δικαστηρίου (νομού) (δικαστήριο στο οποίο προσβάλλονται αποφάσεις της δημόσιας διοίκησης σε πρώτο βαθμό).
Διαμαρτυρόμαστε έντονα για αυτήν την μεταχείριση του θύματος Σάκη και απαιτούμε να του δοθεί επιστημονική ιατρική φροντίδα και να αποδοθεί δικαιoσύνη και ο δράστης να τιμωρηθεί σύμφωνα με τον νόμο!»

Σαν πρώτο βήμα θα πρέπει όλοι να υπογράψουμε στην λίστα που υπάρχει γιαυτόν τον σκοπό στο διαδύκτιο.

http://www.namninsamling.se/index.php?sida=2&nid=1257
Για όσους δεν ξέρουν σουηδικά, γράψτε το όνομα σας στο κενό που υπάρχει κάτω από την λέξη «Namn» (κάτω από την φώτο της κοπέλας) και πατήστε το «skriv under». Να γράφεται και την χώρα διαμονής σας με ένα κόμμα δίπλα στο όνομα. Για να δείτε την λίστα των υπογραφών πατήστε στα αριστερά το «Namn» και πατήστε το «Forum» αν θέλετε να αφήσετε και κάποιο σχόλιο. Σχόλια μπορείτε να άφησετε και στο blog, αν και είναι στα Σουηδικά.

Υπάρχει και το animated banner, που μπορείτε να βάλετε στην σελίδα σας όσοι θέλετε με link στο blog του Σάκη, που σύντομα πιστεύω να ανέβει κείμενο στα Αγγλικά και στα Ελληνικά.

Οι εξελίξεις τρέχουν αυτή την στιγμή. Θα επανέλθω με νεότερα και με τυχόν e-mail των Σουηδικών αρμόδιων υπηρεσιών.

Σας παρακαλώ βοηθήστε όλοι σας με όποιο τρόπο μπορείτε!
Πρέπει να σώσουμε τον Σάκη!

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό άτομο.
Δεν θεωρώ καν ότι είμαι κάτι το special ή ότι κάποιος μπορεί να ξεχώριζε εμένα μέσα από ένα πλήθος άλλων ατόμων.
Περίεργο θα πεις, αλλά το θεωρώ λογικό μιας και τα παραπάνω πηγάζουν από τον συνδιασμό χαμηλής αυτοπεποίθησης και απαισιοδοξίας που με διέπουν (είμαι σίγουρη ότι χρησιμοποίησα τουλάχιστον μία από αυτές τις λέξεις λάθος... oops! και άλλο κρούσμα χαμηλοαυτοπεποίθησης!)

Στο να αναπτυχθούν αυτά τα συναισθήματα βοήθησε κιόλας το ότι έψαχνα πτυχιακή από τον Μάιο και δεν έβρισκα.
Εντάξει, κακά τα ψέματα, ευκαιρίες υπήρχαν και θέματα πτυχιακών, αλλά εγώ ήμουν επιλεκτική. Ήθελα να αφορά ένα συγκεκριμένο μέρος του μεταπτυχιακού μου και επίσης να είναι σε κάποια εταιρία (ναι, δεν έμπλεξα τις λέξεις "πτυχιακή" και "πρακτική", ακόμα για πτυχιακή μιλάω).
Σκέφτηκα να το κάνω σε εταιρία γιατί εκτός βέβαια ότι πληρώνεσαι (ας μην είμαστε υπεράνω), το κυριότερο ήταν ότι θα είχα κάτι να γράψω στο "'work experience" section του βιογραφικού (γιατί όπως είπα και στο προηγούμενο ποστ μου, είναι άδειο), αλλά επίσης υπάρχει η δυνατότητα βεβαίως να σε κρατήσουν μετά, αλλά και στο κάτω-κάτω της γραφής, αποκτάς και άλλη εμπειρία όταν δουλεύεις σε εταιρία από το να κάνεις την πτυχιακή σου μέσα στην σχολή.

Οι μέρες που λες περνούσαν και δεν λάμβανα καμία απάντηση από τις εταιρίες στις οποίες είχα κάνει αίτηση. Δεν είναι ότι λάμβανα αρνητικές, απλά δεν λάμβανα καμία απολύτως απάντηση (εντάξει, μου είχε στείλει μια κάτι πτυχιακές σχετικές με το master μου, αλλά δεν με ενδιέφεραν δυστυχώς - ή ευτυχώς όπως αποδείχτηκε-).
Το να μην σου απαντούν είναι τελείως βλακεία για τον λόγο του ότι δεν ξέρεις αν σε απέρριψαν ή αν επεξεργάζονται την αίτησή σου (συμφοιτητής έλαβε απάντηση από εταιρία μετά την πάροδο... τριών μηνών!!! για κάτσε ρε φίλε...). Μεγάλο πρόβλημα από ό,τι καταβαίνεις, καθώς δεν ξέρεις αν θα πρέπει να συνεχίσεις να στέλεις email με αιτήσεις, να περιμένεις να σου απαντήσουν ή πηδήξεις από τον 9ο (λέμε τώρα :D )...
Έφτασε που λες Οκτώβρης και βρισκόμουν χωρίς πτυχιακή. Είχα αρχίσει και στεναχωριόμουν πολύ εννοείται, γιατί σε κάτι τέτοιες φάσεις σε πιάνει το "ρε γμτ... μήπως είμαι άχρηστο?". Στην απελπισία μου (κυριολεκτικά), έστειλα email στον co-ordinator του προγράμματος λέγοντάς του τι περίπου με ενδιαφέρει να κάνω και αν υπάρχει κάποιος καθηγητής που θα τον ενδιέφερε να με αναλάβει. Κλείσαμε ένα meeting οπότε και εγώ με μισή καρδιά βέβαια (επειδή δεν είχα βρει κάποια εταιρία και πήγα στην σχολή την οποία είχα απορρίψει στην αρχή) περίμενα να περάσουν οι ημέρες για αυτήν την συνάντηση, μπας και κλείσω με το θέμα της πτυχιακής και ηρεμήσω και εγώ λιγάκι το κακόμοιρο.

Ώσπου μια ωραία πρωία στην δουλειά είδα μια αναπάντητη στο κινητό μου. "Ε, η μαμά μου θα είναι πάλι" σκέφτηκα και πάτησα βαριεστημένα να δω ποιος με είχε πάρει. Πάγωσα όταν είδα το αποθηκευμένο νούμερο και τριπλοτσέκαρα για το αν όντως με είχε πάρει τηλέφωνο αυτός ή αν καταλάθος είχα πατήσει κάτι άλλο και είχε βγει το νούμερό του.
Με χέρια που έτρεμαν και καρδιά που είχε πιάσει τα 0-100 σε 1 nanosec, σκεφτόμουν: "Αποκλείεται να με πήρε τηλ. Κάτσε να το δούμε πάλι σιγά-σιγά... Μενού... Μητρώο κλήσεων... Αναπάντητες κλήσεις... σκατά! το όνομά του είναι πρώτο! τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? τι να κάνω? να πάρω τηλ? και αν έχασα την ευκαιρία μου? ΑΙΑΙΑΙ!!!".
Αφού το παραπάνω έγινε κάμποσες φορές, πήγα στην κουζίνα στην δουλειά και πήρα τηλέφωνο.
"Γειά σας, μόλις είδα μια αναπάντητη από το νούμερό σας..."
"Καλησπέρα Nenyaki, ονομάζομαι Lalalalala Lalalalalisson και σας τηλεφωνώ από την Ericsson σχετικά με μία αίτηση που είχατε κάνει περίπου έναν μήνα πριν..."
Μου κόπηκαν τα πόδια. Κλείσαμε συνέντευξη για μερικές ημέρες μετά.